Αδέσποτα παιδιά

Crystalia Patouli --------

joan-eardley
 
Ήταν νύχτα και ξαφνικά είδα στο δρόμο ένα πολύ μικρό παιδάκι το πολύ τριών ετών, να περπατάει μόνο του στην άκρη του πεζοδρομίου. Αμέσως είδα κι άλλο ένα, ακριβώς απέναντι. Σύντομα κατάλαβα πως από όποια πλευρά κι αν κοίταζα, πίσω ή μπροστά μου, δεξιά ή αριστερά, έβλεπα εδώ κι εκεί μικρά παιδιά, κορίτσια ή αγόρια, όλα στην ηλικία που μόλις έχουν μάθει να μισομιλάνε και να μισοπερπατάνε. Κάποιο στην άσφαλτο προχωρούσε στρατα-στράτα και δίπλα πέρναγαν σφαίρα τα αυτοκίνητα. Ένα άλλο στο αριστερό πεζοδρόμιο έκλαιγε. Αχτένιστα, βρώμικα, αφρόντιστα, εγκαταλελειμμένα μικρά παιδιά. Δεν ήξερα ποιο απ’ όλα να πρωτοπιάσω στα χέρια μου. Δυο – τρεις διαβάτες που περνούσαν, αδιαφορούσαν σαν να μην τα έβλεπαν καν. Ένα παιδάκι άπλωσε τα χέρια του σε έναν απ’ αυτούς, χωρίς καμία ανταπόκριση. Άρχισα να φωνάζω κρατώντας το κεφάλι μου για να μην τρελαθώ. Βοήθεια! Τα πετάνε έξω από τα σπίτια τους, σα σκυλιά! Σαν αδέσποτα…

View original post 81 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s