Κοκάλινα χέρια, οστέινες πόλεις – Ποίημα*

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Artwork: © “L’arte dell’essere indifesi – Η τέχνη του να είσαι χωρίς άμυνες”, ελαιογραφία σε ξύλο MDF, Gabriella Muccini, ευγενής παραχώρηση δικαιωμάτων.

13:11 Πιστεύεις πως σου ήταν για καλό.

Πως η τύχη, το ριζικό,  ευνόησαν το διάβα σου,

μπουλντόζα,

οδοστρωτήρας,

που σπέρνει πίσσα και στρώνει το γαρμπίλι,

κάτω πτώματα, στο υπέδαφος, στον τάφο,

νικητής, όμως, εσύ, στα άδεια ανδρείκελα κορμιά που βάτεψες,

τράγος υπό ενοικίαση, πρόσοδος επιστάτη.

Εσύ, μοντέρνος Οδυσσέας, στα ισόγεια καφενεία,

σε παύση από κολιτσίνα,

λες,

με έπαρση, με καγχασμό, με πονηρό το μάτι, με ψεύτικη αδιαφορία χωριάτισσας

πόσο αφελής στην ουσία,

πως είδες πολλές πόλεις και

πως χέρια αναρίθμητα σ’ έπιασαν – έχεις ξεχάσει πια το λογαριασμό –

σε λικνίσανε σε αυτοσχέδια κρεβάτια, σε τσίγκινες καριόλες,

ανεβασμένος ψηλά εσύ να κηρύττεις του έρωτα τα ιδεώδη,  σε γιούκους και προικώα σε ντάνες,

εγώ εντούτοις που σε ακούω σπάω κομμάτια, θρύψαλα, ψίχουλο σε ράμφος ενός πουλιού

χάνω τη γη…

View original post 208 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s