LAST CHRISTMAS

Λίγο από διαστροφή, λίγο από περιέργεια, κοιτούσα τα πρωτοσέλιδα που είχαν οι εφημερίδες ακριβώς έναν χρόνο πριν τέτοιες μέρες. Λένε ότι πλέον ο χρόνος τρέχει γρήγορα, οι εποχές αλλάζουν ξαφνικά και μαζί και οι αντιλήψεις και οι άνθρωποι. Ποτέ όμως έναν μόλις χρόνο πριν δεν έμοιαζαν όλα τόσο διαφορετικά.

Πριν ακριβώς από έναν χρόνο σε ειδήσεις των πρωτοσέλιδων αφορούσαν τα αναδρομικά των συνταξιούχων, τις αντικειμενικές αξίες των κατοικιών, τις φοροαπαλλαγές που θα έρχονταν, την ταχύτητα της υλοποίησης της μεγάλης επένδυσης στο Ελληνικό. Μια εφημερίδα που δεν υπάρχει πια έγραφε ότι το πρόβλημα του 2020 θα ήταν η υπογεννητικότητα. Υπήρχαν ακόμα πρωτοσέλιδες απορίες για το ποιος θα είναι ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αναφορές στους καβγάδες των κομμάτων για το πώς θα ψηφίζουν οι Έλληνες του εξωτερικού. Πολλοί αναρωτιούνταν ποιος θα δεχτεί να κατεβεί υποψήφιος των Δημοκρατικών για να ηττηθεί από τον Ντόναλντ Τραμπ! Και αν αυτά μας άφηναν κομμάτι ασυγκίνητους, είχαμε πάντα τις μικρές ειδήσεις της καθημερινότητας που λατρεύουμε. Τις αναφορές στην πληρότητα των ξενοδοχείων στην Αράχοβα, στο Πήλιο και στην Αρκαδία όλα τα Σαββατοκύριακα του Δεκεμβρίου. Τις συμβουλές για χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν. Τα ρεπορτάζ για τα αθηναϊκά θέατρα όπου δυσκολευόσουν να βρεις εισιτήρια (αλλά μόνο σε τρεις – τέσσερις παραστάσεις). Τη χαρά των κριτικών κινηματογράφου γιατί ο κόσμος έτρεχε για να δει την ”Ευτυχία”, την κινηματογραφημένη βιογραφία της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, η οποία είχε αυτό το ”έθνικ μπαρόκ” που ως χώρα λατρεύουμε.

Δεν υπήρχε σε κανένα πρωτοσέλιδο η είδηση ότι στην Κίνα ένας ιός έσπερνε αναστατώσεις και δεν υπήρχαν πολλές αναφορές στον κορωνοϊό ούτε στο Διαδίκτυο. Οι λέξεις που οι Έλληνες χρησιμοποίησαν για να κάνουν τις αναζητήσεις τους στο Google δεν παρέπεμπαν πέρυσι στις επιδημίες και πανδημίες : οι πιο πολλοί έψαχναν πληροφορίες για το ποιος ήταν ο Στέφανος Τσιτσιπάς (θριαμβευτής τον Δεκέμβριο του 2019 των ATP Finals του Λονδίνου), ποια είναι η Γκρέτα Τούνμπεργκ (που είχε αναδειχθεί πρόσωπο της χρονιάς στο περιοδικό ”Time”) και για το πώς μπορείς να φτιάξεις αστακομακαρονάδα – αυτό το τελευταίο ήταν σημάδι πως πιστεύαμε σε καλύτερες μέρες.

Τον Δεκέμβριο του 2019 περιμέναμε τα Χριστούγεννα χωρίς ποτέ να μπορούμε να φανταστούμε πως μερικούς μήνες μετά οι εκκλησίες θα είναι ανοιχτές για εννέα μόνο άτομα. Τα περιμέναμε χωρίς να μας περνάει από το μυαλό ότι τα πάρτι θα ήταν απαγορευμένα και πως θα αποτελούσε ένα είδος παραχώρησης του κράτους το να βρεθούν όλα μαζί τα μέλη μιας οικογένειας γύρω από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Τα περιμέναμε χωρίς από κάπου να προκύπτει ότι θα χρειαζόταν το click away για να αγοράσουμε χριστουγεννιάτικα δέντρα, ρούχα και στολίδια. Τον Δεκέμβριο του 2019 περιμέναμε να κάνουμε ωραία Χριστούγεννα και αυτό δεν ήταν είδηση – ενώ έπρεπε να είναι.

Αν θέλει κανείς να καταλάβει πόσο ασύλληπτα περίεργη χρονιά ήταν αυτό το 2020 που σιγά-σιγά τα μαζεύει και φεύγει, θα του πρότεινα να κάνει το ίδιο: να βρει κάπου στο Διαδίκτυο και να δει απλώς τα πρωτοσέλιδα του τελευταίου μήνα της περυσινής χρονιάς – περιγράφουν έναν κόσμο που, χωρίς να είναι ο καλύτερος, έμοιαζε τουλάχιστον κανονικός. Όποιος το κάνει θα ξαναθυμηθεί πόσο στην Ευρώπη συζητούσαν για το Brexit, πόσο βέβαιοι δήλωναν όλοι για τον ερχομό της ανάκαμψης ύστερα από μία δεκαετία οικονομικής φθοράς, πόσο ωραία ήταν τελικά τα πράγματα όταν μας απασχολούσε το αν θα υπάρξει φόρος στα διαμερίσματα που νοικιάζονται μέσω της πλατφόρμας Airbnb. Το μόνο που μοιάζει ίδιο σε σχέση με έναν χρόνο πριν είναι η τουρκική επιθετικότητα – το 2020 κράτησε ό,τι χειρότερο μπορούσε να πάρει από το 2019, που μπροστά του μοιάζει η ωραιότερη χρονιά στην ιστορία του κόσμου.

Δεν ξέρω αν σας συμβαίνει κι εσάς, αλλά καθώς η χρονιά φεύγει πιστεύω όλο και περισσότερο ότι από αυτή δεν απομένει απολύτως τίποτα – κι αυτό είναι ίσως το χειρότερο. Όλα αυτά που κάποια στιγμή μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό (οι έρημοι δρόμοι, οι άδειες πλατείες, οι κλειστές πόλεις, τα βουβά γήπεδα κ.λπ.) μου μοιάζουν σαν σκηνοθετημένες εικόνες που απλά προκάλεσαν ένα είδος παγκόσμιου σοκ – το είδος του σοκ που σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς διάβολο το πέτυχαν αυτό το εφέ ο διευθυντής φωτογραφίας, ο σκηνοθέτης και οι συνεργάτες τους. Στην Ερμού θα μπορούσαν να περπατάνε δεινόσαυροι – ε, και; Το εντυπωσιακό των εικόνων μοιάζει να μειώνει την αλήθεια τους: στο τέλος του 2020 αισθάνομαι ότι ζήσαμε ένα ψέμα – την πιο απερίγραπτη αλλά συγχρόνως και την πιο βαρετή χρονιά. Το αστείο είναι ότι η ανάμνησή της θα μας μείνει αξέχαστη. Είναι η χρονιά που ηττηθήκαμε από έναν αόρατο εχθρό, την ύπαρξη του οποίου αγνοούσαμε λίγους μήνες προτού μας επιτεθεί. Ενός εχθρού που ήρθε να καταστρέψει τη ζωή όπως την ξέραμε και όπως έναν χρόνο πριν τη βλέπαμε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι οποίες την περιέγραφαν με τρόπους που ήταν δύσκολο να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε πόσο γλυκιά ήταν. Έναν χρόνο πριν δεν υπήρχε πουθενά σχεδόν στην επικαιρότητα ο ιός που θα δημιουργούσε μέσα στο καταραμένο 2020 τη μεγαλύτερη αναστάτωση που γνώρισε η ανθρωπότητα ύστερα από τους μεγάλους πολέμους. Ας ελπίσουμε πως δεν θα υπάρχει και έναν χρόνο μετά και πως όχι απλά θα έχουμε εξουδετερώσει αυτόν και τις μεταλλάξεις του, αλλά θα έχουμε πάρει και εξαιτίας του ένα μεγάλο μάθημα – αυτό που σε βοηθάει να καταλάβεις ότι πρέπει να αγαπάς ακόμα και τα ασήμαντα. Ένα Σαββατοκύριακο στο Πήλιο, ένα δώρο που διάλεξες αφού έκανες άνω κάτω ένα πολυκατάστημα με τις απαιτήσεις σου, ένα φιλί χωρίς να αναρωτιέσαι αν η αγάπη σου είναι ασυμπτωματική. Τα επόμενα Χριστούγεννα πέρασε ένα lockdown μόνο μαζί της. Στο οποίο θα στέλνετε SMS μεταξύ σας σε ανάμνηση του 2020, της πρώτης χρονιάς που αντί, φεύγοντας, να αφήνει γλυκές αναμνήσεις, αφήνει μόνο απορίες για το τι ακριβώς θα γίνει στη συνέχεια. Αν ποτέ τελειώσει νικηφόρα η αναμέτρηση με τον κορωνοϊό, προσδοκώ να δω του χρόνου ως είδηση στα πρωτοσέλιδα τον ερχομό των Χριστουγέννων όχι ως επισήμανση (δηλαδή ως ευκαιρία για κατανάλωση…), αλλά ως ευκαιρία για κάποιες στιγμές πραγματικής ανθρώπινης ευτυχίας. Για την ώρα, σας συνιστώ να ευχηθείτε από καρδιάς ”Καλά Χριστούγεννα” σε όποιον αγαπάτε. Του χρόνου μπορεί και γι’ αυτό ακόμα να χρειάζεται ειδική άδεια…

του Αντώνη Καρπετόπουλου

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2020

ΒΗΜΑgazino

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s