Μπαρμπαρικά μεζεδάκια

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Γιατί μπαρμπαρικά; Επειδή τα μεζεδάκια μας παίρνουν το όνομά τους από την καταιγίδα που περιμένουμε να χτυπήσει την Αττική, αν τελικά έρθει, και που πήρε το όνομα Barbara, όχι Βαρβάρα, γι’ αυτό και δεν τα είπα Βαρβαρικά.

Κι αφού ονομάτισα έτσι τα μεζεδάκια, λογικό είναι το πρώτο πιάτο της πιατέλας μας να έχει μετεωρολογικό χαρακτήρα.

Υπάρχει λοιπόν μια εφαρμογή στον ιστότοπο του υπουργείου Γεωργίας, που προειδοποιεί για τις πιθανότητες παγετού. Δεν ξέρω αν λειτουργεί καλά, μου κάνει όμως εντύπωση ότι τα τοπωνύμια είναι όλα σε καθαρεύουσα. Νιώθει κανείς σαν να μεταφέρεται στο 1960. Ιδού ένα στιγμιότυπο από την Αττική:

Δεν φαίνονται πολύ καθαρά, αλλά αν προσέξετε θα δείτε “Πετρούπολις”, “Μεταμόρφωσις”, “Χαλάνδριον”, “Γαλάτσιον”, “Καματερόν”, “Ζεφύριον”!

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον κατά τα άλλα να είναι σύγχρονη η τεχνολογία που χρησιμοποιείται για τις προβλέψεις.

* Και συνεχίζουμε μετεωρολογικά ή μπαρμπαρικά με μια προειδοποίηση από τρικαλινό ιστότοπο.

Ενδέχεται χιονοπτώσεις την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου στα Τρίκαλα

View original post 1,159 more words

Για τη Simone Weil

Shades online

Σαν σήμερα, στις 3 Φεβρουαρίου 1909, γεννήθηκε στο Παρίσι η Σιμόν Βάιλ, Γαλλίδα φιλόσοφος, μυστικίστρια και ριζοσπάστρια. Ήταν διανοητικά προικισμένη και παραγωγική, γράφοντας δεκάδες δοκίμια για τη θρησκεία/πνευματικότητα, την πολιτική, τη φιλοσοφία, τον μυστικισμό, τα κοινωνικά ζητήματα και άλλα. Ριζοσπαστικοποιημένη σε νεαρή ηλικία, θα υποστήριζε τους αγώνες των εργαζομένων για δεκαετίες. Το 1936, παρά τον ειρηνισμό της, πήγε στην Ισπανία για να υποστηρίξει την επανάσταση, ενώ τελικά εντάχθηκε στην αναρχική φάλαγγα Ντουρούτι. Το 1942 πήγε στο Λονδίνο για να ενταχθεί στη γαλλική αντίσταση κατά της γερμανικής κατοχής κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πέθανε το 1943 από φυματίωση σε πολύ νεαρή ηλικία 34 ετών, αφού υπερκόπιασε τον εαυτό της και αρνήθηκε να φάει περισσότερο από το επίσημο δελτίο. Οι προνοητικές ιδέες της εξακολουθούν να ενημερώνουν και να διαφωτίζουν πολλούς ανθρώπους σήμερα.

πηγή: working class history

View original post

Και πάλι για τις μεταγλωττίσεις (Μνήμη Άρη Μπερλή)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Την περασμένη εβδομάδα συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από τον θάνατο του δοκιμιογράφου και (πολύ αξιόλογου) μεταφραστή Άρη Μπερλή (1944-2018).

Δεν είχα την τύχη να γνωρίσω καλά τον Μπερλή, μόνο δυο-τρεις φορές τον είχα συναντήσει, μέσω του Νίκου Λίγγρη που ήταν παλιός του φίλος και είχαμε λίγο συζητήσει. Έχω επίσης διαβάσει μαχητικά νεανικά του σχόλια στα Ελληνικά του Ρένου Αποστολίδη και βέβαια έχω δει μεταφράσεις του.

Για να τιμήσει την περίσταση, ο Κώστας Κουτσουρέλης δημοσίευσε στο Νέο Πλανόδιον μια ομιλία που είχε δώσει ο Μπερλής περί το 2006 για το θέμα των μεταγλωττίσεων (ή ενδογλωσσικών μεταφράσεων, αν θέλετε) λογοτεχνών όπως ο Παπαδιαμάντης και ο Ροΐδης. Πρόκειται για ένα θέμα που μας ενδιαφέρει, οπότε σκέφτηκα την αναδημοσίευση στο ιστολόγιο.

Η ομιλία του Μπερλή δόθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2006, στη Στοά του Βιβλίου, στο πλαίσιο εκδήλωσης με θέμα «Σολωμός, Παπαδιαμάντης, Ροΐδης: από τα ελληνικά στα ελληνικά. Συζήτηση για τις ενδογλωσσικές περιπέτειες των κειμένων».

Είχε…

View original post 1,693 more words

Ποιος μισεύει σήμερα;

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Όταν ήμουν μικρός και άκουγα στον Επιτάφιο του Ρίτσου, όπως τον είχε μελοποιήσει ο Μίκης, “Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω”, αυτό το “μίσεψες” δεν το ήξερα, οπότε σκεφτόμουν πως προέρχεται από το μίσος, ότι θα σημαίνει κάτι σαν “με μίσησες”. Αφού την μίσησε, τον χάνει, το βρήκα λογικό.

Μου εξήγησαν όμως ότι μισεύω σημαίνει φεύγω, μου έφυγες.

Αυτό το παιδικό επεισόδιο το θυμήθηκα τις προάλλες, οπότε είπα να αφιερώσω το σημερινό άρθρο σ’ αυτό το ρήμα.

Σύμφωνα με το λεξικό, το ΛΚΝ, το ρήμα “μισεύω” χαρακτηρίζεται λαϊκότροπο και σημαίνει “φεύγω για ταξίδι, για άλλη χώρα και ιδίως ξενιτεύομαι”. Στο ΜΗΛΝΕΓ χαρακτηρίζεται “λαϊκό, λογοτεχνικό” με σημασία “ξενιτεύομαι, μεταναστεύω”. Τα ίδια περίπου και στα άλλα δύο μεγάλα λεξικά μας, Μπαμπινιώτη και Χρηστικό.

Ομόρριζο και το ουσιαστικό, ο μισεμός -δηλαδή η μετανάστευση, ο ξενιτεμός. Το ΛΚΝ σημειώνει επίσης ότι η μετοχή παρακειμένου είναι “μισεμένος” -αυτός που έχει μισέψει.

Ο…

View original post 641 more words

Για την δολοφονική επίθεση σε συναγωγή στην Ιερουσαλήμ στις 27 Γενάρη 2023

Shades online

Στις 27 Γενάρη, ημέρα της απελευθέρωσης του Άουσβιτς και διεθνής ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος, κοντά σε μια συναγωγή στην γειτονιά NeveYaakov της Jerusalem, μια δολοφονική επίθεση αφήνει αυτή τη φορά, 7 νεκρούς και 3 τραυματίες.

Η επίθεση έγινε από κάτοικο της Ανατολικής Jerusalem, ο οποίος με βάση τις πληροφορίες που διακινήθηκαν σε ειδησεογραφικά μέσα του Ισραήλ, περίμενε κοντά στην συναγωγή για να επιτεθεί μετέπειτα προς όποιον βρισκόταν μπροστά του, το απόγευμα του Shabbat.

Η επίθεση γιορτάστηκε στην Γάζα και στις πόλεις της Δυτικής όχθης, ενώ η Χαμάς επικρότησε την επίθεση που ήρθε ως αποτέλεσμα της ανεβασμένης έντασης στη περιοχή, μετά τις επιχειρήσεις του Ισραηλινού στρατού στο προσφυγικό καμπ Jenin στην δυτική όχθη.

Πέρα από τις επίπονες και δολοφονικές εντάσεις που κυκλώνουν την περιοχή τις τελευταίες δεκαετίες και την συνολική υποτίμηση της ζωής όσων ζούνε μέσα στην εμπόλεμη κατάσταση και από τις δυο πλευρές…

View original post 114 more words

May You find the Castle in the Middle of Nowhere, made of Sand and Magic.

jadicampbell

Some twenty years ago I was having a bad visit with my dad. Bad. My thoughts were dark, and my mood was gloomy. I was filled with the kind of despair that only a fight with a family member can give you. Like, stabbing-knives kind of misery. To escape for a few hours Barb and I took our nephew and the canoe out to an island on the lake. We camped on it every summer as children.

We discovered that someone, now decamped and nowhere in sight, had built a magical sandcastle and town. Suddenly the black clouds lifted and I felt as filled with wonder as my nephew Niko.

one of my favorite photos of a young Niko

The paths of the sandcastle town were lined with wild mushroom caps, still fresh and unblemished. Someone made the sandcastle just hours before we got to the island.

Not a soul…

View original post 362 more words

WHY YOU KEEP COLLECTING THINGS ALL THE TIME

PSYCHOLOGY parallax

It has been a regular thing when we love to collect our favourite books and make our personal library, we fill our wardrobe with our best collection of clothes of latest evolving fashion. It is all normal to do so, but what if collect things to such a level that ,we didn’t even realise ,we have created a mountain of it.

Hoarding disorder can have a significant negative emotional, social, financial, and legal impact.

People with hoarding disorder may find it difficult or stressful to throw away items that others view as worthless or of little value.

Over time, they may run out of room to store these things, so they may have to display their belongings chaotically.

Other symptoms that people with hoarding disorder may experience include:

People with hoarding disorder also tend to experience associated issues with:

Hoarders often live with their collected items at the expense…

View original post 273 more words

WHY LAUGHING AT Workplace IS BEST idea, WHY EVEN WORLD ECONOMIC FORUM SUPPORTS FOR AND HOW IT INCREASES productivity

PSYCHOLOGY parallax

So what is laughter? In the past two decades, probably the most work to understand this has been done by American neuroscientist Robert Provine, a professor of psychology at the University of Maryland, Baltimore County. He reminds us that laughter is akin to our animal call sign, saying:

In other words, if a group is laughing together, then it suggests that our protective guard is down.

.

Flashes of inspiration

Via an article from World Economic Forum.

  • .

Some evidence suggests laughter may improve mental health.

The reality is humor gives our brains a break — a break from worrying about what’s next. It’s also the closest connection between two people. When you’re laughing, you aren’t worrying or focusing on what may or may not happen. You are in the moment, and that mental moment helps you…

View original post 117 more words

Παρμεζάνα και σαμπάνια μέσα στη μπορντό λιμουζίνα

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Τι κοινό έχουν οι τέσσερις (εκτός από τις συνδετικές, δηλαδή) λέξεις του τίτλου; Ίσως δεν έπρεπε να βάλω το μπορντό, παραείναι εύκολο: και οι τέσσερις λέξεις προέρχονται από τοπωνύμια.

Παλιά είχαμε δημοσιεύσει ένα άρθρο για ουσιαστικά που έχουν παραχθεί από κύρια ονόματα, στο σημερινό θα δούμε ένα ειδικότερο θέμα: ουσιαστικά που προέρχονται από τοπωνύμια, κυρίως από ονόματα πόλεων και περιοχών.

Την ιδέα την πήρα από μια πρόσφατη δημοσίευση του καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη στο Φέισμπουκ. Αντλώντας υλικό από το πρόσφατο Λεξικό κυρίων ονομάτων (το έχουμε παρουσιάσει) ο καθηγητής δημοσίευσε ένα πλαίσιο κι ένα συνοδευτικό κείμενο με “αντικείμενα που  το όνομά τους προέρχεται από τοπωνύμια”.

Το πλαίσιο το βλέπετε αριστερά, ενώ το συνοδευτικό κείμενο, που θα το παραθέσω, είναι μεταφορά (κόπι-πάστε, αν πρόσεξα καλά) μιας ενότητας του Λεξικού -όπως είχα γράψει, το λεξικό εκτός από τα αλφαβητικά λήμματα έχει και 114 θεματικές ενότητες, που είναι τερπνό ανάγνωσμα και θα…

View original post 1,465 more words

Brittany’s Best Artists

Bonjour From Brittany

Internationally renowned artists such as Gauguin, Picasso, Renoir, Monet and Chagall all drew inspiration from the tempered light, rich colours and distinctive landscapes of Brittany. So too, countless Breton painters whose work drew additional vitality from the region’s unique cultural heritage. This post looks at a few of these Breton artists whose accomplished work deserves serious consideration in any discussion of the art of Brittany.

From the central town of Rostrenen, Olivier Perrin (1761-1832) was perhaps the first artist to produce quality, objective drawings of everyday peasant life in Brittany. A noted painter, much of his work was engraved and published posthumously between 1835-39, providing subjects and motifs that were subsequently explored by other artists.

Olivier Perrin in Brittany - Artists
Olivier Perrin : The Fair at Quimper (1821)

The landscape artist from Nantes, Prosper Barbot (1798-1877), is now perhaps better known for his romantic images of Italy and North Africa but he painted this atmospheric…

View original post 1,304 more words

Adeline Virginia Woolf + A Room in Latvia

jadicampbell

Author Virginia Woolf was born on January 25, 1882 in South Kensington, London, England. Her novels were some of the first to use stream of consciousness, and Woolf and the Bloomsbury Group, her circle of family, friends and fellow artists, founded one of the most important movements in modern art and culture.

I’ve read my way through most of her work. Virginia Woolf has a delicious sense of humor (and irony!) and a keen sense of what it is to be a woman and an artist. I’ve reread her slim treatise A Room of One’s Own over and over, throughout my life.

“A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction,” Woolf tells us.

Indeed. In her honor, here is the post I wrote about hard lives after visiting an open-air museum in Latvia. – Jadi

Open-air museums are inappropriately named. For…

View original post 625 more words

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑