Some say the name ”Greek” is never mentioned in the The Iliad, is it true?

Some say the name “Greek” is never mentioned in the The Iliad, is it true?

“Greek” isn’t a Greek word

Greek is a Roman word, and the Romans are notorious for using the wrong names for everyone they encounter. The Britanni were one tribe of Celts, living on the White Island along the Channel coast. They were the first tribe of Island Celts that the Romans encountered, so they named the entire island Britannia. The first tribe they encountered on the far side of the Rhine River were the Germani, so they named the entire region Germania.

For some reason, English speakers have continued to use the Roman names for every country in the world, thousands of years after the fall of Rome.

Greece and Greeks are no different.

The Greeks call themselves Hellenes, and they call their country Hellas. I figure the polite thing to do, as an English speaker or a speaker of any language, is to forget the Roman name for them, and call them by their own name for themselves.

So, to return to your original question, of course the name Greek is never used in the Iliad, because the Hellenes don’t call themselves Greek, and never have, ever, in all of history.

But lets talk more about the Hellenes.

For most of their history, the Hellenes were a category of many separate independent nations. They were only ever unified by force, first by Philip II (who was a Hellene) of Macedon (which was one of the Hellenic kingdoms). Then, later by the Romans.

But before Philip, and between the collapse of that empire and the Roman conquest, they were all independent of each other.

But there was a concept called “Panhellenism” (panhellenismos in Hellenic). This was the idea that all of these separate independent nations had something in common, which foreigners didn’t share. Athens and Sparta might go to war against each other, but they were both Hellenic nations, and should never forget that. If a non-hellenic nation threatened any Hellenic nation, the various Hellenic nations would temporarily put their disagreements on hold, and fight against the non-hellenic threat. After that threat was gone, then it was back to “politics as usual” between the Hellenic nations.

But Panhellenism went beyond just a mutual defense agreement. Panhellenism also involved a certain set of “laws of war”, Hellenic nations didn’t commit atrocities or war crimes against other Hellenic nations, even when they were at war. Of course, when fighting against non-hellenic nations, all rules were off and any tactic was used. Other rules included suspending hostilities among Hellenic enemies during panhellenic religious festivals. Worshipping the Gods is more important than defeating your enemies, if you are a Hellene and those enemies are also Hellenes. At first there was only one panhellenic festival, and it happened once every four years: the Olympic Festival, which was to worship Zeus. But one at a time, over the course of more than a century, three other festivals were added, until there were four total. Each on a four-year cycle, each cycle off-set by one year. Thus, there was one panhellenic festival each year.

But the concept of Panhellenism didn’t always exist. The Hellenes existed long before they conceived of Panhellenism. Before that idea, the various Hellenic nations were even more radically independent. They were so independent that there was no name to refer to all of them as a group!

Let me say that again: there was a time, when there was no name for collectively referring to all of the nations that would eventually become the Hellenic nations. They all spoke slightly different dialects of the same language, and worshiped slightly different interpretations of the same religion, but there was no name to refer to them collectively.

This was the condition during the Trojan War. This was the condition when the Iliad was written some 400 years after the war ended. Therefore, I’m going to right now, invent a new name for this group of people. I’m going to call them “the colinguists”, at least for the purpose of this answer.

I don’t know what caused Panhellenism to be invented, and to start spreading. But I do know where the name comes from. When the colinguists realized that they should probably talk about what they had in common, they decided that they needed a name for their category. So they turned to a different legend relating to the time around the Trojan War.

As we know, Helen of Troy was married to the King of Sparta, Menelaus, before she ran off to Troy.

What most people don’t know is that before she married him, she was courted by everyone. Literally, every single kingdom that spoke the same language sent a prince to try to marry Helen. Every. Single. One. Now, Helen’s father was rather progressive for his time, and he decided that he would let Helen choose who would become her husband. Then, her father gathered together all of these princes, and held a religious ceremony. He invoked Zeus the God of Justice, and demanded that all the princes swear an oath. He demanded that they swear that whoever Helen chose, the rest would respect her choice. That none would try to kidnap her, and that if anyone did, then every other kingdom represented there would go to war together to punish the offender.

This was the first time in all of history that the colinguists had even considered doing anything together!

Now Paris, second son of King Priam of Troy, was not one of the original suitors of Helen, and therefore had not sworn the oath. But several years later, he ran away with Helen, and this activated the oath, and caused the Trojan War.

So, many centuries later, when the concept that would eventually be named Panhellenism was being invented, the people thinking about it, and talking about it, and writing about it, needed a name. The various nations that they wanted to talk about were the descendants of all of the nations that were represented by princes who were suitors of Helen. So these thinkers added an extra lambda and an extra epsilon to turn Helen into Hellene, to refer to any person who is a descendant of an subject of any kingdom represented by the princes courting Helen. (the final e is pronounces, not silent. All the e’s are short. hel-en-e)

Here is a list of every suitor who came to try to marry Helen:


Ajax the Great

Ajax the Lesser










































Each one was the prince of a different kingdom. Any person who is a descendant of any subject of any of those kingdoms is a Hellene. But that term only comes into use hundreds of years after the Trojan War.

During the war, and for the next several centuries after it, there is not single word for all of these people. Homer doesn’t use one. No one else does either.

Homer uses three different words, apparently interchangeably: Achaians, Daanans, and Argives. If someone were to show that there is some pattern indicating, in each place where Homer uses one of those names, why he picks the one that he did, that person probably deserves a PhD in classics.

Achaea, Daanaea, and Argos were three of the Kingdoms represented in the coalition which sacked Troy. They were probably the three largest and most powerful, in that order. That is: Achaea was largest and most powerful, Daanaea second, and Argos third.

My guess at what Homer means is “Achaea and its allies” or “Daanaea and its allies” or “Argos and its allies”, which all refer to the same group, since all three were allied to each other, and to a bunch of other kingdoms as well.

Eventually, the Hellenes.

Featured post


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

<… Πήρες τον δρόμο, αλλά για πού και πώς;
Με μαστίγιο, ντουφέκι, μαχαίρι και φωτιά. Με μια αγκαλιά παιδιά.
Ποιό να σώσεις; Ποιό να δέσεις στην ποδιά σου; Ποιό να έχεις αγκαλιά…
Φορτώθηκες έναν μποξά και πήρες ό,τι άξιζε:
Την Παναγιά με τον Χριστό, εικόνα των προγόνων,
τραγούδια, νανουρίσματα, μύθους και ιστορίες.
Έβαλες την παράδοση ολόκληρη εκεί μέσα. Κι έφυγες.
Βρήκες έναν τόπο κι έμεινε όλη η φαμίλια.
Στο κρύο, στη βροχή.
Και τα παιδιά να κλαίνε για μια μπουκιά ψωμί.
Σκληρή δουλειά, ιδρώτας, μόχθος, κούραση…
Στήσατε το καλύβι σας και μείνατε εκεί.
Νέα πατρίδα, μα η παλιά τρώει τα σωθικά.
Έβγαλες απ’ το μπόγο σου όλα τα τιμαλφή:
Την Άγια εικόνα σου που την έστησες ψηλά
κι ένα καντήλι ταπεινό να κρέμεται μπροστά.
Και τα τραγούδια του καημού και της χαράς,
του πόνου και της λύπης του άγριου ξεριζωμού
συνόδευαν το δρέπανο, την τσάπα, τη σπορά,
το ντούκου-ντούκου τ’ αργαλειού, τη σκάφη και τη ρόκα.
Μάνα της Θράκης, μάνα του Πόντου, της Μικρασίας μάνα>

Featured post

Ιστολογικά κεσάτια 2022

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Παραδοσιακά, οι πέντε-δέκα μέρες γύρω από τον Δεκαπενταύγουστο είναι από τις περιόδους με τη μικρότερη κίνηση στα ιστολόγια, και η τάση αυτή ισχύει και φέτος.

Οπότε, θα συνεχίσω με μια παράδοση του ιστολογίου, δηλαδή θα ανεβάσω και πάλι σήμερα, ξανακοιταγμένο και ελαφρώς τροποποιημένο, ένα άρθρο που πρώτη φορά το ανέβασα τέτοιες μέρες το 2009 και που έκτοτε το ανεβάζω σχεδόν κάθε χρόνο, τις περισσότερες χρονιές που υπάρχει το ιστολόγιο (πλάκα-πλάκα, τούτος είναι ο δέκατος τέταρτος ιστολογημένος μου Αύγουστος).

Η ανάπαυλα αυτή δίνει και στον ιστολόγο μία μέρα ημιρεπό, μια και το σερί των αναρτήσεων, ένα άρθρο τη μέρα, συνεχίζεται αδιάλειπτο από τα τέλη Ιανουαρίου του 2014. Θα μου πεις, συμβιβάζεται αδιάλειπτο σερί με επαναλήψεις; Ιστορικός συμβιβασμός, θα απαντήσω.

Στη φωτογραφία, που είναι παρμένη το 2009 ή νωρίτερα από την οδόν Αιόλου, βλέπουμε δυο μαγαζάτορες που, επειδή έχουν κεσάτια, παίζουν τάβλι.

Τα κεσάτια βέβαια είναι οι αναδουλειές, στερεότυπη εμπορική απάντηση που…

View original post 670 more words

Κάτω στον γιαλό κάτω στο περιγιάλι

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Παρά τη ραστώνη, το ιστολόγιο επιμένει καλοκαιρινά, αν και το σημερινό άρθρο δεν είναι ακριβώς καινούργιο -πιο πολύ, είναι ανάπτυξη ενός κομματιού από παλιότερο άρθρο, στο οποίο είχαμε εξετάσει τέσσερις-πέντε καλοκαιρινές, θαλασσινές λέξεις. Σήμερα θα σταθούμε σε μία από αυτές, στη λέξη “γιαλός”.

Σε αντίθεση με λέξεις όπως παραλία, ακροθαλασσιά, ακρογιάλι, περιγιάλι (όπως και τη λέξη “πλαζ”, που σημαίνει την ειδικά διαμορφωμένη παραλία), η λέξη “γιαλός” είναι δίσημη. Όπως θα δείτε σε όλα τα λεξικά, μπορεί να σημαίνει τόσο το τμήμα της ξηράς πλάι στη θάλασσα, όσο και τα ρηχά νερά, το τμήμα της θάλασσας κατά μήκος της ξηράς, κι έτσι η εντολή «πήγαινε γιαλό-γιαλό» μπορεί να δοθεί και σε βαρκάρη και σε πεζοπόρο. Θα το δούμε πιο αναλυτικά παρακάτω, αφού πούμε για την ετυμολογία.

View original post 820 more words

Η γερμανική Κατοχή στην Αίγινα όπως τη θυμάμαι, όπως την έζησα (αφήγημα της Μαίρης Γαλάνη-Κρητικού)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες το 31ο τεύχος του περιοδικού Η Αιγιναία. Το τεύχος περιέχει αφιέρωμα σε σύγχρονους κεραμίστες που ζουν στην Αίγινα, αλλά εμείς εδώ, που λεξιλογούμε, θα σταθούμε σήμερα σε ένα αφήγημα της Μαίρης Γαλάνη-Κρητικού, με αναμνήσεις από τη γερμανική Κατοχή στην Αίγινα.

Η Μαίρη Γαλάνη-Κρητικού, από τις προσωπικότητες της πολιτιστικής ζωής του νησιού, δημοσιογράφος και με σημαντικό έργο στο κέντημα, περιγράφει όσα έζησε σαν μικρό παιδί σε μια ευκατάστατη, αστική οικογένεια, σε ένα νησί που δοκιμάστηκε από την πείνα, καθώς η ντόπια αγροτική παραγωγή δεν επαρκούσε, όπως άλλωστε τα περισσότερα ελληνικά νησιά. Έχει ενδιαφέρον η αναφορά στο έργο των Γερμανών κατασκόπων καθώς και σε γνωστά πρόσωπα, όπως ο Νίκος Καζαντζάκης, που πέρασε την Κατοχή στην Αίγινα.

Kαι μια περίεργη σύμπτωση: Θυμάμαι πως ο πατέρας μου έλεγε ότι και στη Μυτιλήνη είχαν ένα θείο δώρο μέσα στην Κατοχή, όταν μια χρονιά γέμισε το λιμάνι ψάρια που τα ψάρευαν…

View original post 2,390 more words

Μηνολόγιον Αυγούστου έτους 2022

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το Μηνολόγιο, που το δημοσιεύω εδώ στις αρχές κάθε μήνα (συνήθως την πρώτη του μηνός), ήταν ιδέα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ο οποίος αρχικά το δημοσίευε στο περιοδικό Φιστίκι, που έβγαζε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα. Στο εδώ ιστολόγιο, το Μηνολόγιο άρχισε να δημοσιεύεται τον Οκτώβρη του 2010 και βέβαια μέσα σε 12 μήνες έκλεισε τον κύκλο. Τότε, αποφάσισα να εξακολουθήσω να το δημοσιεύω στις αρχές κάθε μήνα, επειδή έχει γίνει το σταθερό σημείο αναφοράς για τα γεγονότα του μήνα, που ενημερώνεται συνεχώς με δικά σας σχόλια μέσα στη διάρκεια του μήνα, σχόλια που συνήθως αφορούν επισήμανση ημερομηνιών, αν και κυρίως είναι αγγελτήρια θανάτων.

Οπότε, συνεχίζω τις δημοσιεύσεις όσο θα υπάρχει ενδιαφέρον, προσθέτοντας πάντοτε δικές σας προτάσεις από πέρυσι. Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα. Nα σημειώσω ότι σήμερα που η πρώτη του μηνός πέφτει Κυριακή, το μηνολόγιο εκτοπίζει το καθιερωμένο…

View original post 1,388 more words

Μεζεδάκια με σαγιονάρες

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Με σαγιονάρες, στον απόηχο του χτεσινού άρθρου και, γενικότερα, του περιστατικού στη δεξίωση της περασμένης Κυριακής. Αλλά με σαγιονάρες επίσης επειδή είναι καλοκαίρι, καύσωνας και ραστώνη, και δεν στείλατε κι εσείς πολύ υλικό γι’ αυτό και η σημερινή πιατέλα θα είναι λειψή.

Και αφού όσοι μπορούν φεύγουν για διακοπές, στελνω μια φωτογραφία που μου έστειλε φίλος που πήρε το πλοίο για νησί του Βορείου Αιγαίου.

Σε κάποιο σημείο του πλοίου, μπροστά σε μια κλειστή πόρτα, υπάρχει η προειδοποιητική πινακίδα που βλέπετε.

Παρακαλούμε μην εισέρχεστε μέσα

(Έξω όμως μπορείτε να εισέρχεστε).

Η αγγλική πινακίδα περιορίζεται στο do not enter χωρίς να προσδιορίζει inside.

* Χτεσινό από ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας.

Η ανακοίνωση για ένα πρόγραμμα διδακτικής της τουρκικής γλώσσας καταλήγει ως εξής:

Η ημερομηνία έναρξης υποβολής αιτήσεων εκδήλωσης ενδιαφέροντος αρχίζει στις 15 Σεπτεμβρίου 2022 και λήγει στις 31 Οκτωβρίου 2022.

Αλλά βέβαια η “ημερομηνία έναρξης” της υποβολής των αιτήσεων…

View original post 1,410 more words

Σαν τον κάβουρα

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Καλοκαίρι είναι, συνηθίζουμε τα άρθρα με θαλασσινό και ναυτικό περιεχόμενο. Πριν από τρία χρόνια, τέτοιες μέρες περίπου, είχαμε γράψει ένα άρθρο για τα θαλασσινά, όπου λεξιλογήσαμε για χταπόδια, καλαμάρια, γαρίδες και συναφή. Στο άρθρο εκείνο έχω σκοπό να επιστρέψω, για ν’ αναπτύξω περισσότερο ένα από τα ζώα αυτά αλλά προς το παρόν θα βγάλω ένα χρέος.

Εννοώ ότι σε εκείνο το άρθρο περί θαλασσινών είχα αφήσει απέξω τα καβούρια. Όπως είχα γράψει, “στο καβούρι αποφάσισα ν’ αφιερώσω ειδικό άρθρο, καθώς έχει πολύ μεγάλο φρασεολογικό πλούτο -άλλωστε δεν είναι αμιγώς θαλασσινό. Κάποια άλλη φορά λοιπόν θα πούμε για τον κάβουρα και την περπατησιά του, τα καβούρια της τσέπης, τα καβουράκια και την κυρία καβουρίνα”.

Ε, η στιγμή αυτή ήρθε σήμερα.

O κάβουρας είναι ζώο που ανήκει στα καρκινοειδή, μαζί με τις γαρίδες, τις καραβίδες και τους αστακούς. Τα καρκινοειδή ειναι μια πολυμελέστατη υποδιαίρεση, ουσιαστικά υποσυνομοταξία. Ο κάβουρας είναι δεκάποδο, με…

View original post 852 more words

Η μυστηριώδης εξαφάνιση της πρώτης κατανομής

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Εκλογικό θα είναι το σημερινό άρθρο, παρόλο που πρόσφατα ο πρωθυπουργός απέκλεισε για άλλη μια φορά το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. Ίσως πάλι, ακριβώς επειδή το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών αποκλείστηκε, μια και το θέμα μας δεν θα είναι οι εκλογές καθαυτές, αλλά το εκλογικό σύστημα.

Ο ισχύων εκλογικός νόμος, που ψηφίστηκε το 2020, συγκέντρωσε μόνο 163 ψήφους στη Βουλή κι έτσι δεν θα ισχύσει στην αμέσως επόμενη εκλογική αναμέτρηση, αλλά στη μεθεπόμενη (θα έπρεπε να συγκεντρώσει 200 για να ισχύσει αμέσως). Έτσι, οι εκλογές του 2023 (αν τελικά γίνουν τότε) θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής, με τον εκλογικό δηλαδή νόμο της προηγούμενης κυβέρνησης, του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ισχύων νόμος προβλέπει μπόνους για το πρώτο κόμμα, ώστε να διευκολύνεται ο σχηματισμός μονοκομματικής (“αυτοδύναμης”) κυβέρνησης, αλλά με κάπως περίπλοκο τρόπο:

Εάν το πρώτο κόμμα, έχει λάβει ποσοστό μεγαλύτερο ή ίσο του 25% των έγκυρων ψηφοδελτίων, τότε λαμβάνει μπόνους 20 έδρες, ενώ…

View original post 1,367 more words

Passing through… (διήγημα του gpointofview)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Πολλές φορές έχουμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο διηγήματα του φίλου μας του Τζι. Το τελευταίο ήταν στα μέσα Μαΐου κι εκεί θα βρείτε λινκ προς τα προηγούμενα.

Tο διήγημα ανήκει στη σειρά “Καθ’ όναρ, καθ’ ύπαρ”, που θα πει Στον ύπνο και στον ξύπνιο, όπως και άλλα διηγήματα του Τζι που έχουμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο (το πιο πρόσφατο)

Όπως και άλλα διηγήματα του Τζι, έτσι και το σημερινό συνδέεται με τραγούδι, ήδη από τον τίτλο, αλλά και με μιαν ακόμα αγάπη του Τζι. Όχι τη θάλασσα, τις γάτες.

Κατ΄όναρ, καθ’ ύπαρ (5)  Passing through

Αντί προλόγου

Στον ύπνο και στον ξύπνιο…

Ηταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα, θυμήθηκα πως βγήκα απ’ τα όνειρά μου.

Τα όνειρα πια βαστάνε λίγο, ό,τι προλάβεις να ζήσεις μέσα σ’ αυτά.

Είχα ένα ραντεβού με την πρωταγωνίστρια του βιβλίου του πιο αγαπημένου μου συγγραφέα.

Ηταν σαν ηθοποιός, έπαιζε όποιον ρόλο της ζητούσα, θυμήθηκα όλες τις…

View original post 1,750 more words

Φλεγόμενα μεζεδάκια

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Όχι φλαμπέ και τέτοιες γκουρμεδιές, όχι φλεγόμενα από πάθος ή άλλο έντονο συναίσθημα. Φλεγόμενα σαν τα δάση που καίγονται, από την Πεντέλη και τα Μέγαρα ίσαμε την Ηλεία και τη Δαδιά, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή -και πού να βρεις τη βάτο την φλεγομένη και μη καιομένη, να την βάλεις στις αναδασώσεις.

Και ξεκινάω με ένα εξαιρετικό δείγμα κωμικού ευπρεπισμού από την Κύπρο, που το εντόπισε φίλος που ζει εκεί.

“Δεν επιτρέπεται η έλευση ποτών προς κατανάλωση” λέει η πινακίδα, που ο συντάκτης της, για πιο επίσημο ύφος ίσως, προτίμησε την ονοματική σύνταξη αντί της ρηματικής.

Αυτό που ήθελε να πει η σεβαστή διοίκηση των ΕΘΑ Φούτσαλ είναι: “Δεν επιτρέπεται να φέρνετε δικά σας ποτά προς κατανάλωση στον χώρο των ΕΘΑ”. Αν θέλετε να φάτε και να πιείτε, θα αγοράσετε από την καντίνα μας, εννοεί -μια πρακτική ενοχλητική αλλά καθιερωμένη και συνηθισμένη σε πολλά μέρη.

Αντί όμως να γράψει αυτό…

View original post 1,207 more words

Και πάλι για τον Ισοκράτη και τους “μετέχοντες της ημετέρας παιδείας”

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Δυο ρητά του αρχαίου ρήτορα Ισοκράτη εμφανίζονται τακτικά στη δημόσια συζήτηση. Το ένα είναι το “απόφευγμα”, όπως τα λέμε εδώ στο ιστολόγιο, για τη “δημοκρατία που αυτοκαταστρέφεται”, για το οποίο έχουμε επανειλημμένα γράψει -σας παραπέμπω σε παλιότερο άρθρο μας.

Το άλλο είναι το απόσπασμα από τον Πανηγυρικό περί ελληνικής παιδείας. Ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα, επειδή το ανέφερε ο αποπεμφθείς από τη Νέα Δημοκρατία βουλευτής Κώστας Μπογδάνος, αντιπρόεδρος πλέον του ακροδεξιού κόμματος Εθνική Δημιουργία (που έχει ιδρύσει μαζί με τον Θάνο Τζήμερο και τον Φαήλο Κρανιδιώτη), στην πρόσφατη συζήτηση του νομοσχεδίου για την ανώτατη παιδεία.

Εκεί είπε, ανάμεσα σε άλλα:

Πουθενά δεν δηλώνει ο μεγάλος ρήτωρ ότι όποιος παίρνει ελληνική παιδεία γίνεται αυτομάτως Έλληνας· ας παύσουν λοιπόν ορισμένοι, συμπεριλαμβανομένου και του λογογράφου του κ. πρωθυπουργού, να χρησιμοποιούν το «της ημετέρας παιδείας μετέχοντες», το οποίο ως φράση δεν υπάρχει και πουθενά στο πρωτότυπο, για να μας πείσουν ότι Έλληνας δήθεν…

View original post 1,442 more words

Από πότε λέμε “γεια σου”; (επανάληψη)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Επειδή έχω ταξίδι αυτές τις μέρες, καταφεύγω στη δοκιμασμένη λύση της επανάληψης, μάλιστα της διπλοεπανάληψης, αφού το σημερινό άρθρο είχε αρχικά δημοσιευτεί στο ιστολόγιο τη δεύτερη μέρα της ζωής του, οπότε δεν το είχαν δει και πολλοί, κι έτσι το ξαναδημοσίευσα τον Ιούλιο του 2012. Ήδη, από εκείνη τη δεύτερη δημοσίευση έχουν περάσει 10 χρόνια -πώς περνάνε! Αρκετοί σχολιαστές έχουν μείνει οι ίδιοι, κάποιοι έχουν σταματήσει να γράφουν, όμως έχουν προστεθεί άλλοι πολλοί -οπότε, σκέφτομαι, δεν είναι άσκοπη η σημερινή επανάληψη, αφού το θέμα έχει, θαρρώ, μεγάλο ενδιαφέρον γλωσσικό. Έχω κάνει μερικές αλλαγές από την προηγούμενη δημοσίευση και μια ουσιαστική προσθήκη στο τέλος.

Ο χαιρετισμός «γεια» ή «γεια σου» ή «γεια χαρά» είναι ο πιο συνηθισμένος στα ελληνικά και τον χρησιμοποιούμε πολλές φορές κάθε μέρα όταν συναντάμε γνωστούς μας ή όταν τους αποχαιρετάμε.

Το «γεια» προέρχεται από το αρχαίο «υγεία» μέσω του μεσαιωνικού «υγειά». Και οι ξένοι που επισκέπτονται…

View original post 965 more words

Πέτρος Φούρναρης: Ὁ βλάσφημος

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Πέ­τρος Φούρ­να­ρης

Ὁ βλά­σφη­μος

ΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΠΕΤΡΑ ὕ­ψους πά­νω ἀ­πὸ ἕ­να ἑ­βδο­μήν­τα μπρο­στά του ἔ­μοια­ζε ὀγ­κό­λι­θος, ἀ­κό­μα κι ἂν τὸ φάρ­δος της ἦ­ταν μό­λις μι­σὸ μέ­τρο. Αὐ­τὲς ἦ­ταν οἱ δι­α­στά­σεις τῆς πέ­τρας ποὺ ξε­φόρ­τω­ναν στὴ αὐ­λή του κι αὐ­τὸ ἦ­ταν τὸ μπό­ι του.  Με­γά­λα φορ­τη­γὰ δὲν χω­ροῦ­σαν στὰ σο­κά­κια τοῦ νη­σιοῦ ποὺ ὁ­δη­γοῦ­σαν στὸ ἀ­τε­λι­ὲ καὶ τὸ ὄ­νει­ρό του νὰ πλά­σει κά­τι με­γά­λης κλί­μα­κας ἀ­παι­τοῦ­σε τὴν πα­ρα­μο­νή του στὸ λα­το­μεῖ­ο καὶ τὴν ἐρ­γα­σί­α του στὸ ὕ­παι­θρο. Πράγ­μα σχε­δὸν ἀ­δύ­να­τον. Πρῶ­τον, για­τί ἐ­κεῖ δὲν ὑ­πῆρ­χαν πέ­τρες στὸ μέ­γε­θος ποὺ τὶς χρει­α­ζό­ταν καὶ δεύ­τε­ρον, για­τί ἀ­κό­μα κι ἂν ὑ­πῆρ­χαν, δὲν θὰ τοῦ τὸ ἐ­πέ­τρε­παν, ἀ­φοῦ κα­νεὶς δὲν τὸν συμ­πα­θοῦ­σε στὸ ἐρ­γο­τά­ξιο.

        Ὅ­ταν λοι­πὸν ἐ­κεῖ­νο τὸ με­ση­μέ­ρι τοῦ Ἰ­ου­λί­ου προ­σγει­ώ­θη­καν μπρός του οἱ δυ­ὸ ὀγ­κό­λι­θοι, σὰν με­τε­ω­ρί­τες ἀ­πὸ τὸ δι­ά­στη­μα, ἀν­τὶ νὰ βλα­στη­μή­σει τὰ ἀ­προ­ει­δο­ποί­η­τα φουρ­νέ­λα σταυ­ρο­κο­πή­θη­κε γιὰ αὐ­τὴν τὴν εὔ­νοι­α τῆς τύ­χης. Πρώ­τον για­τὶ οἱ δυ­ὸ βρά­χοι ἀ­κουμ­ποῦ­σαν ὁ…

View original post 394 more words

Create a free website or blog at

Up ↑