Some say the name ”Greek” is never mentioned in the The Iliad, is it true?

Some say the name “Greek” is never mentioned in the The Iliad, is it true?

“Greek” isn’t a Greek word

Greek is a Roman word, and the Romans are notorious for using the wrong names for everyone they encounter. The Britanni were one tribe of Celts, living on the White Island along the Channel coast. They were the first tribe of Island Celts that the Romans encountered, so they named the entire island Britannia. The first tribe they encountered on the far side of the Rhine River were the Germani, so they named the entire region Germania.

For some reason, English speakers have continued to use the Roman names for every country in the world, thousands of years after the fall of Rome.

Greece and Greeks are no different.

The Greeks call themselves Hellenes, and they call their country Hellas. I figure the polite thing to do, as an English speaker or a speaker of any language, is to forget the Roman name for them, and call them by their own name for themselves.

So, to return to your original question, of course the name Greek is never used in the Iliad, because the Hellenes don’t call themselves Greek, and never have, ever, in all of history.

But lets talk more about the Hellenes.

For most of their history, the Hellenes were a category of many separate independent nations. They were only ever unified by force, first by Philip II (who was a Hellene) of Macedon (which was one of the Hellenic kingdoms). Then, later by the Romans.

But before Philip, and between the collapse of that empire and the Roman conquest, they were all independent of each other.

But there was a concept called “Panhellenism” (panhellenismos in Hellenic). This was the idea that all of these separate independent nations had something in common, which foreigners didn’t share. Athens and Sparta might go to war against each other, but they were both Hellenic nations, and should never forget that. If a non-hellenic nation threatened any Hellenic nation, the various Hellenic nations would temporarily put their disagreements on hold, and fight against the non-hellenic threat. After that threat was gone, then it was back to “politics as usual” between the Hellenic nations.

But Panhellenism went beyond just a mutual defense agreement. Panhellenism also involved a certain set of “laws of war”, Hellenic nations didn’t commit atrocities or war crimes against other Hellenic nations, even when they were at war. Of course, when fighting against non-hellenic nations, all rules were off and any tactic was used. Other rules included suspending hostilities among Hellenic enemies during panhellenic religious festivals. Worshipping the Gods is more important than defeating your enemies, if you are a Hellene and those enemies are also Hellenes. At first there was only one panhellenic festival, and it happened once every four years: the Olympic Festival, which was to worship Zeus. But one at a time, over the course of more than a century, three other festivals were added, until there were four total. Each on a four-year cycle, each cycle off-set by one year. Thus, there was one panhellenic festival each year.

But the concept of Panhellenism didn’t always exist. The Hellenes existed long before they conceived of Panhellenism. Before that idea, the various Hellenic nations were even more radically independent. They were so independent that there was no name to refer to all of them as a group!

Let me say that again: there was a time, when there was no name for collectively referring to all of the nations that would eventually become the Hellenic nations. They all spoke slightly different dialects of the same language, and worshiped slightly different interpretations of the same religion, but there was no name to refer to them collectively.

This was the condition during the Trojan War. This was the condition when the Iliad was written some 400 years after the war ended. Therefore, I’m going to right now, invent a new name for this group of people. I’m going to call them “the colinguists”, at least for the purpose of this answer.

I don’t know what caused Panhellenism to be invented, and to start spreading. But I do know where the name comes from. When the colinguists realized that they should probably talk about what they had in common, they decided that they needed a name for their category. So they turned to a different legend relating to the time around the Trojan War.

As we know, Helen of Troy was married to the King of Sparta, Menelaus, before she ran off to Troy.

What most people don’t know is that before she married him, she was courted by everyone. Literally, every single kingdom that spoke the same language sent a prince to try to marry Helen. Every. Single. One. Now, Helen’s father was rather progressive for his time, and he decided that he would let Helen choose who would become her husband. Then, her father gathered together all of these princes, and held a religious ceremony. He invoked Zeus the God of Justice, and demanded that all the princes swear an oath. He demanded that they swear that whoever Helen chose, the rest would respect her choice. That none would try to kidnap her, and that if anyone did, then every other kingdom represented there would go to war together to punish the offender.

This was the first time in all of history that the colinguists had even considered doing anything together!

Now Paris, second son of King Priam of Troy, was not one of the original suitors of Helen, and therefore had not sworn the oath. But several years later, he ran away with Helen, and this activated the oath, and caused the Trojan War.

So, many centuries later, when the concept that would eventually be named Panhellenism was being invented, the people thinking about it, and talking about it, and writing about it, needed a name. The various nations that they wanted to talk about were the descendants of all of the nations that were represented by princes who were suitors of Helen. So these thinkers added an extra lambda and an extra epsilon to turn Helen into Hellene, to refer to any person who is a descendant of an subject of any kingdom represented by the princes courting Helen. (the final e is pronounces, not silent. All the e’s are short. hel-en-e)

Here is a list of every suitor who came to try to marry Helen:


Ajax the Great

Ajax the Lesser










































Each one was the prince of a different kingdom. Any person who is a descendant of any subject of any of those kingdoms is a Hellene. But that term only comes into use hundreds of years after the Trojan War.

During the war, and for the next several centuries after it, there is not single word for all of these people. Homer doesn’t use one. No one else does either.

Homer uses three different words, apparently interchangeably: Achaians, Daanans, and Argives. If someone were to show that there is some pattern indicating, in each place where Homer uses one of those names, why he picks the one that he did, that person probably deserves a PhD in classics.

Achaea, Daanaea, and Argos were three of the Kingdoms represented in the coalition which sacked Troy. They were probably the three largest and most powerful, in that order. That is: Achaea was largest and most powerful, Daanaea second, and Argos third.

My guess at what Homer means is “Achaea and its allies” or “Daanaea and its allies” or “Argos and its allies”, which all refer to the same group, since all three were allied to each other, and to a bunch of other kingdoms as well.

Eventually, the Hellenes.

Featured post


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

<… Πήρες τον δρόμο, αλλά για πού και πώς;
Με μαστίγιο, ντουφέκι, μαχαίρι και φωτιά. Με μια αγκαλιά παιδιά.
Ποιό να σώσεις; Ποιό να δέσεις στην ποδιά σου; Ποιό να έχεις αγκαλιά…
Φορτώθηκες έναν μποξά και πήρες ό,τι άξιζε:
Την Παναγιά με τον Χριστό, εικόνα των προγόνων,
τραγούδια, νανουρίσματα, μύθους και ιστορίες.
Έβαλες την παράδοση ολόκληρη εκεί μέσα. Κι έφυγες.
Βρήκες έναν τόπο κι έμεινε όλη η φαμίλια.
Στο κρύο, στη βροχή.
Και τα παιδιά να κλαίνε για μια μπουκιά ψωμί.
Σκληρή δουλειά, ιδρώτας, μόχθος, κούραση…
Στήσατε το καλύβι σας και μείνατε εκεί.
Νέα πατρίδα, μα η παλιά τρώει τα σωθικά.
Έβγαλες απ’ το μπόγο σου όλα τα τιμαλφή:
Την Άγια εικόνα σου που την έστησες ψηλά
κι ένα καντήλι ταπεινό να κρέμεται μπροστά.
Και τα τραγούδια του καημού και της χαράς,
του πόνου και της λύπης του άγριου ξεριζωμού
συνόδευαν το δρέπανο, την τσάπα, τη σπορά,
το ντούκου-ντούκου τ’ αργαλειού, τη σκάφη και τη ρόκα.
Μάνα της Θράκης, μάνα του Πόντου, της Μικρασίας μάνα>

Featured post

Ο ανήφορος του Νίκου Καζαντζάκη

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Στις 26 Οκτωβρίου, ακριβώς 65 χρόνια μετά τον θάνατό του, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα (που επανεκδίδουν το σύνολο του έργου του) το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη “Ο ανήφορος”.

Όποια γνώμη κι αν έχει κανείς για τον μεγάλο Έλληνα συγγραφέα, η έκδοση αυτή ασφαλώς αποτελεί σημαντικό εκδοτικό και φιλολογικό γεγονός.

Το μυθιστόρημα το έγραψε ο Καζαντζάκης το 1946, όταν έφυγε από την Ελλάδα για την Αγγλία, στον πρώτο σταθμό μιας αυτοεξορίας που έμελλε να κρατήσει ίσαμε τον θάνατό του, το 1957. Ένα κομμάτι (“Ο θάνατος του παππού”) το δημοσίευσε στη Νέα Εστία, τον Μάρτιο του 1947 (τχ 473) με αφιέρωση στην Τέα Ανεμογιάννη και με την υποσημείωση: Ένα κεφάλαιο από το τελευταίο βιβλίο που γράφτηκε στο Cambridje [sic], αλλά το υπόλοιπο έργο το άφησε ανέκδοτο.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά κάποιες σελίδες του τις χρησιμοποίησε στον Καπετάν Μιχάλη. Στο απόσπασμα που θα διαβάσετε πιο κάτω, ίσως θυμηθείτε τη σκηνή με…

View original post 4,525 more words

Πατερικά μεζεδάκια

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Που βέβαια τα λέω έτσι επειδή τις προηγούμενες μέρες, πράγμα ασυνήθιστο, κυριάρχησε στη συζήτηση που έγινε στα σόσιαλ ένα θέμα, ας πούμε, γραμματικής. Το θέμα αυτό ήρθε στην επικαιρότητα όχι για καλό, με αφορμή τις καταγγελίες για την κιβωτό του κόσμου και τη διαχείριση του πάτερ Αντώνιου, οπότε βγήκαν στα κεραμίδια οι λαθοθήρες να μας πουν ότι είναι λάθος να αφήνουμε άκλιτο το “πάτερ” και πρέπει να λέμε “ο πατήρ Αντώνιος”. Δεν θα ορίσουν τη γλώσσα οι ανελλήνιστοι, απεφάνθη σε τουίτ ο Θάνος Τζήμερος.

Τα έχουμε βεβαίως γράψει εδώ και πολλά χρόνια στο ιστολόγιο, ότι το προτακτικό “πάτερ” ακολουθούμενο από όνομα ιερωμένου δεν είναι λάθος, αντίθετα είναι αυτό που συνιστά η γραμματική του Τριανταφυλλίδη: ο πάτερ Αντώνιος, του πάτερ Ευφρονίου, τον πάτερ Νικόδημο. Για να ξέρετε, λοιπόν, ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης που λέει στη Γραμματική του ότι το “πάτερ” είναι άκλιτο προτακτικό είναι ανελλήνιστος, το ίδιο και ο Παπαδιαμάντης ή…

View original post 1,456 more words

Χρόνια σου πολλά, Κατερίνα!

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Ταξίδευα χτες και δεν είχα καιρό για άρθρο, οπότε εκμεταλλεύομαι το ημερολόγιο για μιαν επανάληψη. Τι εννοώ; Σήμερα είναι της Αγίας Αικατερίνης, γιορτάζουν λοιπόν οι Κατερίνες, οπότε βρίσκω ευκαιρία για να κάνω ένα δώρο, ένα άρθρο δηλαδή αφιερωμένο στο όνομά τους, που έχει και ιδιαίτερο γλωσσικό ενδιαφέρον. Βέβαια, πρόκειται για άρθρο που έχει ήδη δημοσιευτεί, δυο φορές μάλιστα, την τελευταία πριν από 5 χρόνια, αλλά με κάποιες αλλαγές, ανάμεσα στ’ άλλα ενσωματώνοντας πράγματα που είχατε πει στα σχόλια του προηγούμενου άρθρου (τα σχόλια που, πρέπει να πω, μελαγχόλησα διαβάζοντάς τα καθώς πολλά προέρχονταν από φίλους που έχουν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο).

Η Κατερίνα είναι ένα από τα δημοφιλέστερα γυναικεία ονόματα. Από μια σχετική μελέτη για τα ελληνικά ονόματα, προκύπτει ότι η Κατερίνα είναι το τρίτο συχνότερο γυναικείο όνομα. Φυσικά, το πρώτο συχνότερο όνομα είναι η Μαρία, τουλάχιστον προς το παρόν, γιατί αν κρίνω από τις συμμαθήτριες των παιδιών…

View original post 1,526 more words

How to Get Out of Trauma

𝗦𝗺𝗶𝗹𝗲, 𝗜𝘁𝘀 𝗙𝗿𝗲𝗲 𝗧𝗵𝗲𝗿𝗮𝗽𝘆

Most early Neuroimaging studies of traumatized people were like those we’ve seen in chapter 3;they focused on how subjects reacted to specific remainders of the trauma.

Then in 2004, my colleague Ruth lanius, who scanned Stan and Ute Lawrence brain’s, posted a new question, what Happens in the brains of trauma survivors when they are not thinking about past?

Her studies on idling brain, the ‘DNS‘ opened up a whole new chapter in understanding how trauma affects self_awareness, specially Sensory self_awareness.

View original post

Alice Miller – Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας

Η ζωή του καθενός είναι γεμάτη από ψευδαισθήσεις, ίσως επειδή η αλήθεια συχνά μας φαίνεται αβάσταχτη.

Κι όμως, η αλήθεια είναι τόσο αναγκαία, που η άγνοιά της έχει υψηλό κόστος, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή σοβαρών ασθενειών. Χρειάζεται λοιπόν να προσπαθήσουμε, ακολουθώντας μια μακροχρόνια διαδικασία, να ανακαλύψουμε τη δική μας προσωπική αλήθεια, μια αλήθεια που μπορεί να μας προκαλέσει πόνο πριν μας προσφέρει μια νέα αίσθηση ελευθερίας. Αν, αντίθετα, επιλέξουμε να αρκεστούμε σε μια διανοητική γνώση, θα παραμείνουμε στη σφαίρα των ψευδαισθήσεων και της εξαπάτησης του εαυτού μας.

Δεν μπορούμε να σβήσουμε τις ζημιές που έγιναν μέσα μας κατά την παιδική μας ηλικία, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε στο παραμικρό το παρελθόν μας. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε και να αναδιοργανώσουμε τον εαυτό μας και έτσι να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας ενότητα, αν αποφασίσουμε να κοιτάξουμε από πολύ κοντά και να συνειδητοποιήσουμε τη γνώση που έχουμε αποθηκεύσει στο σώμα μας για αυτά που έγιναν στο παρελθόν.

Αυτός ο δρόμος σίγουρα δεν είναι εύκολος, σε πολλές περιπτώσεις όμως είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω μας την αόρατη και απάνθρωπη φυλακή της παιδικής μας ηλικίας.

Μόνο έτσι μπορούμε να μετατρέψουμε τον εαυτό μας από το ανίδεο θύμα που ήταν στο παρελθόν σε υπεύθυνο άτομο, που γνωρίζει τη δική του ιστορία και μπορεί να ζήσει μαζί της.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα από την προσωπική τους ιστορία και έτσι δεν συνειδητοποιούν ότι, στην ουσία, η ιστορία τους τους καθορίζει συνεχώς στο παρόν. Συνεχίζουν να ζουν μέσα στην απωθημένη και ανεπίλυτη κατάσταση που παγιώθηκε στην παιδική τους ηλικία. Δεν συνειδητοποιούν ότι φοβούνται και αποφεύγουν κινδύνους οι οποίοι, παρ’ όλο που κάποτε ήταν πραγματικοί, εδώ και πολύ καιρό έχουν πάψει να είναι. Καθοδηγούνται από ασυνείδητες αναμνήσεις και απωθημένα συναισθήματα και ανάγκες, τα οποία, όσο παραμένουν ασυνείδητα και αξεδιάλυτα, συχνά καθορίζουν, με σχεδόν διαστροφικό τρόπο, καθετί που κάνουν ή δεν κάνουν.

Απόσπασμα από το βιβλίο

Μ. Μπρεχτ “Στους συμπατριώτες μου”

Shades online


. Στον Βίλχελμ Πικ

Εσείς, που επιζήσατε μέσα σε πεθαμένες πόλεις

Τώρα επιτέλους δείξτε οίκτο για τους ίδιους τους εαυτούς σας!

Σε νέο πόλεμο μην τραβήξετε ποτέ, φτωχοί μου

Λες και οι παλιοί να μη σας έχουνε χορτάσει:

Σας ικετεύω, δείξτε οίκτο για τους ίδιους τους εαυτούς σας!


Εσείς οι άντρες, το φτυάρι αδράξτε, κι όχι το μαχαίρι!

Θα καθόσασταν τώρα τελικά κάτω από στέγη

Αν το μαχαίρι δεν είχατε ξεθηκαρώσει

Και κάτω από στέγη βέβαια κάθεται κανείς καλύτερα.

Σας ικετεύω, το φτυάρι αδράξτε, κι όχι το μαχαίρι!


Εσείς παιδιά για να γλυτώσετε απ’ τον πόλεμο

Με τους γονείς σας πρέπει καθαρά να εξηγηθείτε.

Πέστε τους δυνατά, ότι σ’ ερείπια δεν θέλετε να ζήτε

Ούτε να υποφέρετε όλα αυτά που πέρασαν οι ίδιοι:

Εσείς παιδιά, για να γλυτώσετε απ’ τον πόλεμο!


Εσείς μανάδες, που ο λόγος σας έχει δοθεί

Να υποστηρίξετε τον πόλεμο ή όχι


View original post 36 more words

“Διπολική Διαταραχή” : Ένα πολύ αξιόλογο ντοκιμαντέρ στην ErtFlix


Ένα πολύ αξιόλογο ντοκιμαντέρ για τη Διπολική Διαταραχή, είναι αυτό για το οποίο σας γράφω σήμερα. Προβάλλεται απ’ την ErtFlix και θα είναι διαθέσιμο ως τις 1/12/2022. Η ψυχοθεραπεύτρια Φίλιπα Πέρι (Philippa Perry), συναντά τρεις ανθρώπους που έχουν πάρει τη συγκεκριμένη διάγνωση (δύο άντρες και μία γυναίκα, που ανήκουν σε διαφορετικές ηλικιακές κατηγορίες) και προσπαθεί να καταλάβει συζητώντας μαζί τους, πώς αισθάνονται όντας διπολικοί (σύμφωνα με την ορολογία της κυρίαρχης ψυχιατρικής), τι τους φοβίζει και πώς ερμηνεύουν την κατάσταση τους.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους αξίζει να το παρακολουθήσετε (γυρίστηκε βέβαια το 2015 κι από τότε άλλαξαν μερικά πράγματα που εξηγώ παρακάτω), και θα σας γράψω κάποιους. Ειδικά αυτήν την περίοδο λοιπόν, η σεροτονινεργική* αιτιολογία της κατάθλιψης αμφισβητείται κι η Τζοάννα Μόνκριφ (Joanna Moncrieff**), η ερευνήτρια που με συναδέλφους της έφερε στο φως το θέμα κι είχε έρθει και στη χώρα μας κατά το παρελθόν, καλεσμένη του

View original post 721 more words

9ο Διαδικτυακό φεστιβάλ του ιταλικού κινηματογράφου στην Ελλάδα – IX Rassegna online del cinema italiano in Grecia



Στους φίλους μας που αγάπησαν τις προηγούμενες διαδικτυακές παρουσιάσεις αφιερωμένες στονMadeinItalyπολιτισμό, επισημαίνουμε το διαδικτυακό κινηματογραφικό αφιέρωμαcinema.it_online, μια πρωτοβουλία στο πλαίσιο της προώθησης του ιταλικού κινηματογράφου στην Ελλάδα που πραγματοποιείται από το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών με τον συντονισμό του Σωματείου AIAL.

Η πρωτοβουλία θα παρουσιάσει συνολικά οκτώ ταινίες, μια ανά εβδομάδα, επιλεγμένες από την πιο πρόσφατη παραγωγή, με ελληνικούς υπότιτλουςκαι διαθέσιμες δωρεάν στην πλατφόρμα Shift72 με τον ακόλουθο σύνδεσμο >>

Όλες οι ταινίες θα είναι διαθέσιμες έως την Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2023 για τους εγγεγραμμένους χρήστες, οι οποίοι θα λαμβάνουν κάθε εβδομάδα ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με πληροφορίες σχετικά με την ταινία της τρέχουσας εβδομάδας.

Η πρώτη ταινία,Non è un paese per giovani | Δεν είναι μια χώρα για νέουςτου Τζοβάνι Βερονέζι, θα είναι διαθέσιμη από την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2022, με απαραίτητη την εγγραφή των χρηστών στην πλατφόρμα…

View original post 26 more words

Η τρίτη ταινία του 9ου Διαδικτυακού Φεστιβάλ του ιταλικού κινηματογράφου στην Ελλάδα, ελεύθερα διαθέσιμη ως τις 8/1/2023 : Tutto quello che vuoi | Όλα όσα θέλεις


‘Οπως σας έχω εξηγήσει ήδη εδώ, οι ταινίες διατίθενται ελεύθερα με ελληνικούς υπότιτλους και το μόνο που χρειάζεται να κάνετε εσείς είναι μια απλή εγγραφή στην πλατφόρμα, η οποία θα ισχύει καθ’ όλη την διάρκεια του κύκλου προβολών.


Ο Αλεσάντρο, είκοσι δυο χρόνων, αμόρφωτος και προβληματικός, και ο κομψευόμενος Τζόρτζο, ογδόντα πέντε χρόνων, ποιητής που δεν τον θυμάται κανένας πια, αν και ζουν πολύ κοντά ο ένας στον άλλο στη Ρώμη, στην λαϊκή συνοικία του Τραστέβερε, δεν έχουν συναντηθεί ποτέ, μέχρι την ημέρα που ο Αλεσάντρο δέχεται άθελά του να συνοδεύει τον Τζόρτζο στους απογευματινούς περιπάτους του. Όσο περνάνε οι μέρες, στο θολωμένο μυαλό του γέρου ποιητή και μέσα από τους στίχους του, αναδύεται ένα γεγονός που ανήκει στο μακρινό παρελθόν: ένα πραγματικό κυνήγι του χαμένου θησαυρού.

Tutto quello che vuoi | Όλα όσα θέλεις – σκηνοθεσία: Francesco Bruni, 2017

View original post

10 Vegetarian Dishes around the World you should never miss

The Nomadic Architect

India is a surprising country – united by emotion but totally diversified in terms of religion, language, culture and of course cuisine. While the Hindi belt of the country is filled with plant eaters, major parts of East, North East, South and North are living on meat. I have seen the pain a person from Kota may feel residing in Kolkata or Kochin. No other country in the world has such diversification in terms of culture & religion and naturally, their cuisines do not vary so drastically within their boundary.

It is true that rest of the world does not have such a big group of the purely vegetarian population, but it would be unwise to think people there have not satisfied their taste buds with vegetarian delicacies. Everywhere in the world; be it the Americas, Europe, the Middle East or the Southeastern islands; some of their vegetarian dishes can…

View original post 986 more words

Create a free website or blog at

Up ↑