Some say the name ”Greek” is never mentioned in the The Iliad, is it true?

Some say the name “Greek” is never mentioned in the The Iliad, is it true?

“Greek” isn’t a Greek word

Greek is a Roman word, and the Romans are notorious for using the wrong names for everyone they encounter. The Britanni were one tribe of Celts, living on the White Island along the Channel coast. They were the first tribe of Island Celts that the Romans encountered, so they named the entire island Britannia. The first tribe they encountered on the far side of the Rhine River were the Germani, so they named the entire region Germania.

For some reason, English speakers have continued to use the Roman names for every country in the world, thousands of years after the fall of Rome.

Greece and Greeks are no different.

The Greeks call themselves Hellenes, and they call their country Hellas. I figure the polite thing to do, as an English speaker or a speaker of any language, is to forget the Roman name for them, and call them by their own name for themselves.

So, to return to your original question, of course the name Greek is never used in the Iliad, because the Hellenes don’t call themselves Greek, and never have, ever, in all of history.

But lets talk more about the Hellenes.

For most of their history, the Hellenes were a category of many separate independent nations. They were only ever unified by force, first by Philip II (who was a Hellene) of Macedon (which was one of the Hellenic kingdoms). Then, later by the Romans.

But before Philip, and between the collapse of that empire and the Roman conquest, they were all independent of each other.

But there was a concept called “Panhellenism” (panhellenismos in Hellenic). This was the idea that all of these separate independent nations had something in common, which foreigners didn’t share. Athens and Sparta might go to war against each other, but they were both Hellenic nations, and should never forget that. If a non-hellenic nation threatened any Hellenic nation, the various Hellenic nations would temporarily put their disagreements on hold, and fight against the non-hellenic threat. After that threat was gone, then it was back to “politics as usual” between the Hellenic nations.

But Panhellenism went beyond just a mutual defense agreement. Panhellenism also involved a certain set of “laws of war”, Hellenic nations didn’t commit atrocities or war crimes against other Hellenic nations, even when they were at war. Of course, when fighting against non-hellenic nations, all rules were off and any tactic was used. Other rules included suspending hostilities among Hellenic enemies during panhellenic religious festivals. Worshipping the Gods is more important than defeating your enemies, if you are a Hellene and those enemies are also Hellenes. At first there was only one panhellenic festival, and it happened once every four years: the Olympic Festival, which was to worship Zeus. But one at a time, over the course of more than a century, three other festivals were added, until there were four total. Each on a four-year cycle, each cycle off-set by one year. Thus, there was one panhellenic festival each year.

But the concept of Panhellenism didn’t always exist. The Hellenes existed long before they conceived of Panhellenism. Before that idea, the various Hellenic nations were even more radically independent. They were so independent that there was no name to refer to all of them as a group!

Let me say that again: there was a time, when there was no name for collectively referring to all of the nations that would eventually become the Hellenic nations. They all spoke slightly different dialects of the same language, and worshiped slightly different interpretations of the same religion, but there was no name to refer to them collectively.

This was the condition during the Trojan War. This was the condition when the Iliad was written some 400 years after the war ended. Therefore, I’m going to right now, invent a new name for this group of people. I’m going to call them “the colinguists”, at least for the purpose of this answer.

I don’t know what caused Panhellenism to be invented, and to start spreading. But I do know where the name comes from. When the colinguists realized that they should probably talk about what they had in common, they decided that they needed a name for their category. So they turned to a different legend relating to the time around the Trojan War.

As we know, Helen of Troy was married to the King of Sparta, Menelaus, before she ran off to Troy.

What most people don’t know is that before she married him, she was courted by everyone. Literally, every single kingdom that spoke the same language sent a prince to try to marry Helen. Every. Single. One. Now, Helen’s father was rather progressive for his time, and he decided that he would let Helen choose who would become her husband. Then, her father gathered together all of these princes, and held a religious ceremony. He invoked Zeus the God of Justice, and demanded that all the princes swear an oath. He demanded that they swear that whoever Helen chose, the rest would respect her choice. That none would try to kidnap her, and that if anyone did, then every other kingdom represented there would go to war together to punish the offender.

This was the first time in all of history that the colinguists had even considered doing anything together!

Now Paris, second son of King Priam of Troy, was not one of the original suitors of Helen, and therefore had not sworn the oath. But several years later, he ran away with Helen, and this activated the oath, and caused the Trojan War.

So, many centuries later, when the concept that would eventually be named Panhellenism was being invented, the people thinking about it, and talking about it, and writing about it, needed a name. The various nations that they wanted to talk about were the descendants of all of the nations that were represented by princes who were suitors of Helen. So these thinkers added an extra lambda and an extra epsilon to turn Helen into Hellene, to refer to any person who is a descendant of an subject of any kingdom represented by the princes courting Helen. (the final e is pronounces, not silent. All the e’s are short. hel-en-e)

Here is a list of every suitor who came to try to marry Helen:

Agapenor

Ajax the Great

Ajax the Lesser

Alcmaeon

Amphilochus

Amphimachus

Ancaeus

Antilochus

Ascalaphus

Blanirus

Clytius

Diomedes

Elephenor

Epistrophus

Eumelus

Eurypylus

Idomeneus

Leitus

Leonteus

Lycomedes

Machaon

Meges

Menelaus

Menestheus

Meriones

Nireus

Odysseus

Patroclus

Peneleus

Phemius

Phidippus

Philoctetes

Podalirius

Podarces

Polypoetes

Polyxenus

Protesilaus

Prothous

Schedius

Sthenelus

Teucer

Thalpius

Thoas

Tlepolemus

Each one was the prince of a different kingdom. Any person who is a descendant of any subject of any of those kingdoms is a Hellene. But that term only comes into use hundreds of years after the Trojan War.

During the war, and for the next several centuries after it, there is not single word for all of these people. Homer doesn’t use one. No one else does either.

Homer uses three different words, apparently interchangeably: Achaians, Daanans, and Argives. If someone were to show that there is some pattern indicating, in each place where Homer uses one of those names, why he picks the one that he did, that person probably deserves a PhD in classics.

Achaea, Daanaea, and Argos were three of the Kingdoms represented in the coalition which sacked Troy. They were probably the three largest and most powerful, in that order. That is: Achaea was largest and most powerful, Daanaea second, and Argos third.

My guess at what Homer means is “Achaea and its allies” or “Daanaea and its allies” or “Argos and its allies”, which all refer to the same group, since all three were allied to each other, and to a bunch of other kingdoms as well.

Eventually, the Hellenes.

Featured post

ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ, ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΣ ΜΑΝΑ

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

<… Πήρες τον δρόμο, αλλά για πού και πώς;
Με μαστίγιο, ντουφέκι, μαχαίρι και φωτιά. Με μια αγκαλιά παιδιά.
Ποιό να σώσεις; Ποιό να δέσεις στην ποδιά σου; Ποιό να έχεις αγκαλιά…
Φορτώθηκες έναν μποξά και πήρες ό,τι άξιζε:
Την Παναγιά με τον Χριστό, εικόνα των προγόνων,
τραγούδια, νανουρίσματα, μύθους και ιστορίες.
Έβαλες την παράδοση ολόκληρη εκεί μέσα. Κι έφυγες.
Βρήκες έναν τόπο κι έμεινε όλη η φαμίλια.
Στο κρύο, στη βροχή.
Και τα παιδιά να κλαίνε για μια μπουκιά ψωμί.
Σκληρή δουλειά, ιδρώτας, μόχθος, κούραση…
Στήσατε το καλύβι σας και μείνατε εκεί.
Νέα πατρίδα, μα η παλιά τρώει τα σωθικά.
……
Έβγαλες απ’ το μπόγο σου όλα τα τιμαλφή:
Την Άγια εικόνα σου που την έστησες ψηλά
κι ένα καντήλι ταπεινό να κρέμεται μπροστά.
Και τα τραγούδια του καημού και της χαράς,
του πόνου και της λύπης του άγριου ξεριζωμού
συνόδευαν το δρέπανο, την τσάπα, τη σπορά,
το ντούκου-ντούκου τ’ αργαλειού, τη σκάφη και τη ρόκα.
………
Μάνα της Θράκης, μάνα του Πόντου, της Μικρασίας μάνα>

https://www.facebook.com/tini.papageli?__tn__=%2Cd%2AF%2AF-R&eid=ARA1UADlHt0QbKnaCsZ4R_qkPswrvdj_WznxhoVNSjFuSHjTvcSMcgYaCkBBtUXv01ZV_t3OHzu-wied&tn-str=%2AF

Featured post

Bertolt Brecht Η “Εβραία”

Shades online

Η “Εβραία” είναι ο τελευταίος μονόλογος από το σπονδυλωτό έργο του Bertolt Brecht“τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ. Το έργο αυτό του Μπρεχτ αποτελείται απο 24 σκηνές-μονόπρακτα, που έγραψε ο Μπρεχτ εξόριστος μεταξύ 1935 και 1939 και περιγράφουν την τρομοκρατία και την άγρια φύση του ναζιστικού καθεστώτος. Η ελληνική μετάφραση αυτού του έργου του Brecht είναι του Μάριου Πλωρίτη και κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις ΜωραίτηςΣτον μονόλογο αυτό μια Γερμανίδα Εβραία, η Ιουδήθ Κέιθ, γυναίκα γιατρού, αποφασίζει να εγκαταλείψει τη ναζιστική Γερμανία για να πάει στο Άμστερνταμ, για να μη σταθεί εμπόδιο στην καριέρα του συζύγου της. Μέσα από ένα προσωπικό δράμα διαφαίνεται το καθεστώς του τρόμου, που έχει διαπεράσει και διαστρέψει τη ζωή, τις σχέσεις, τη συμπεριφορά και τη σκέψη των ανθρώπων. Η υποκρισία γίνεται χαρακτηριστικό γνώρισμα κάθε ανθρώπινης σχέσης, καθώς όλα μοιάζουν υποταγμένα στο κατασταλτικό κράτος και αλλοτριωμένα από τη χιτλερική ιδεολογία. Στο κείμενο αποτυπώνεται η…

View original post 317 more words

Το «Κατηγορώ» του Εμίλ Ζολά

Shades online

Σαν Σήμερα το 1898: Ο Γάλλος συγγραφέας και δημοσιογράφος Εμίλ Ζολά (1840-1902), δημοσιεύει στην εφημερίδα «Ορόρ» (Αυγή) ανοιχτή επιστολή καταπέλτη προς τον πρόεδρο της Γαλλίας, το περίφημο «Κατηγορώ…!».

Κάθε παράγραφος ξεκινούσε με τη λέξη «Κατηγορώ». Κατηγορούσε τη στρατιωτική δικαιοσύνη ότι αθώωσε «με άνωθεν εντολή» τον ταγματάρχη πεζικού (και πραγματικό ένοχο), κόμη Βασλέν Εστερχάζι, που δικαζόταν με την κατηγορία της πλαστογραφίας εγγράφου. Κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι συγκάλυψε τις ανομίες τού γενικού επιτελείου στρατού κι ότι υποδαύλισε τον αντισημιτικό φανατισμό. Κατηγορούσε συνωμότες, εθνικιστές, μοναρχικούς ότι έστειλαν κατάδικο στο νησί του Διαβόλου έναν αθώο, αφήνοντας ατιμώρητους τους πραγματικούς ενόχους.

Παράλληλα, δήλωνε την απέχθειά του προς την υποκρισία και τον φανατισμό. Ήταν μια εκρηκτική παρέμβαση στην πολύκροτη «υπόθεση Ντρέιφους» που είχε συγκλονίσει τη Γαλλία και ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που οι διανοούμενοι μιας χώρας έπαιρναν στα χέρια τους την κατάσταση και με δυναμική παρέμβαση απαιτούσαν δικαιοσύνη και σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων ενός…

View original post 193 more words

Λίγες λέξεις για την Εύη…

AIKATERINI TEMPELI

Τη βλέπω στη φωτογραφία που διάλεξε η αδερφή της, η Γεωργία, χαμογελαστή. μ’ αυτήν τη δύναμη στο βλέμμα και σκέφτομαι, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, που τη γνωρίσαμε πόσο άδικο είναι το φευγιό της…

Μας αιφνιδίασε και μας πάγωσε χτες η είδηση του θανάτου της. Λέγαμε μεταξύ μας, ότι δε μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε… Εκείνη πέταξε, αλλά όσα μοιραστήκαμε (τόσο σε συλλογικό επίπεδο στην Πρωτοβουλία ‘Ψ’, όσο και προσωπικά και την ευχαριστώ γι’ αυτό), μας ενώνουν και θα μας ενώνουν.

Το ίχνος που άφησε στον κόσμο, με τις λέξεις και τις πράξεις της, είναι όμορφο. Αγωνίστηκε για όσα πίστευε, νοιάστηκε για τους ανθρώπους γύρω της. Την αποχαιρετούμε και θα τη θυμόμαστε. Από καρδιάς συλλυπητήρια στους οικείους της…

View original post

Λάδι από τον ήλιο

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Μια από τις παράπλευρες συνέπειες της ρωσικής εισβολής και του πολέμου στην Ουκρανία είναι και η παγκόσμια έλλειψη διάφορων προϊόντων, ανάμεσά τους και του ηλιέλαιου.

Το 2018 η Ουκρανία και η Ρωσία παρήγαγαν (ή πάραξαν) το 53% της παγκόσμιας παραγωγής ηλιελαίου, η δε παραγωγή τους, ιδίως της Ουκρανίας, στο μεγαλύτερο ποσοστό της προοριζόταν για εξαγωγή -και βέβαια, τώρα με τον πόλεμο αυτό το ηλιέλαιο λείπει από την παγκόσμια αγορά. Μάλιστα, η παγκόσμια έλλειψη ηλιελαίου είχε αρχίσει ήδη από πριν, επειδή η παραγωγή του 2021 ήταν κακή. Με τον πόλεμο, τα πράγματα απόγιναν.

Το ηλιέλαιο είναι φυτικό έλαιο, όχι βέβαια από τον ήλιο που λέω στον τίτλο, παρόλο που θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί πως αν το σπορέλαιο είναι το λάδι που βγαίνει από σπόρους τότε και το ηλιέλαιο είναι το λάδι από τον ήλιο. Από τον ηλίανθο, φυσικά, βγαίνει το ηλιέλαιο (βρίσκουμε και τον τύπο ηλιανθέλαιο άλλωστε), αυτό το εντυπωσιακό…

View original post 617 more words

Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες…

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

…εκείνοι τρώγανε βελανίδια, σύμφωνα με μια από τις εκδοχές. Ή, αν θέλετε, εκείνοι ζούσαν απάνω στα δέντρα. Ή, ζούσαν στις σπηλιές. Ή, τρώγανε βατόμουρα.

Εμείς βέβαια είμαστε οι Έλληνες, εκείνοι οι δυτικοευρωπαίοι, που τώρα μας έχουν ξεπεράσει και μας κουνάνε και το δάχτυλο. Το “εμείς” και το “εκείνοι” βέβαια σηκώνει πολύ νερό, κατά πόσο δηλαδή οι σημερινοί κάτοικοι αυτής της περιοχής όπου χτίστηκε πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια ο Παρθενώνας είμαστε πράγματι απόγονοι εκείνων που τον έχτισαν (πιο σωστά, που αποφάσισαν να χτιστεί, διότι δούλοι θα τον έχτισαν υποθέτω). Αλλά δεν θα το εξετάσουμε σήμερα αυτό το ζήτημα. Μόνο το ρητό θα εξετάσουμε.

Το ρητό λοιπόν δηλώνει ότι όταν οι πρόγονοί μας δημιουργούσαν έναν αξιοθαύμαστο πολιτισμό, οι πρόγονοι των άλλων βρίσκονταν σε πολύ χαμηλότερο στάδιο ανάπτυξης, ακόμα στο τροφοσυλλεκτικό στάδιο, αφού δεν καλλιεργούσαν ακόμα αλλά απλώς έτρωγαν καρπούς από τα δέντρα.

Όπως είπα, η δεύτερη πρόταση του ρητού εμφανίζεται σε…

View original post 662 more words

Κάτι σαν όνειρο, ένας άνθρωπος κι ένας γάιδαρος (τρία διηγήματα του gpointofview)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Πολλές φορές έχουμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο διηγήματα του φίλου μας του Τζι. Το τελευταίο ήταν πριν από δυο μήνες κι εκεί θα βρείτε λινκ προς τα προηγούμενα.

Όπως και άλλα διηγήματα του Τζι, έτσι κι αυτά συνδέονται με τραγούδι, τούτη τη φορά ελληνικό, που μπαίνει σαν ιντερλούδιο μετά το πρώτο διήγημα. Τα διηγήματα αυτά τα αφιερώνουμε στη μνήμη του αξέχαστου φίλου μας Γιάννη Ιατρού, επειδή λίγο πριν από τον αδόκητο θάνατο του Γιάννη ο Τζι τού είχε ζητήσει τη βοήθεια για τη μορφοποίηση -και φυσικά ο Γιάννης είχε δώσει τη βοήθειά του, όπως με τόση γενναιοδωρία και αξιοσύνη έκανε πάντοτε.

1. Το στρείδι και το μαργαριτάρι

Περίεργα νερά αυτά της Μεσόγειος, αλλού σου μοιάζουν φιλικά, κι αλλού μόνο το χρώμα τους προειδοποιεί κινδύνους. Μεγαλωμένη στα ήρεμα νερά της Καλλονής η κοπελιά-λέγανε πως από αυτήν πήρε το όνομά του ο κόλπος- ανεβοκατέβαινε από τον αφρό στον πλούσιο σε όστρακα βυθό, μα δεν…

View original post 2,233 more words

Μεζεδάκια του Ενδέχεται

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Και βάζω αυτόν τον τίτλο διότι σήμερα βρισκόμαστε στη μέση του μηνός Ενδέχεται, συγκεκριμένα στις 14 Ενδέχεται.

Ποιος είναι ο μήνας Ενδέχεται; Δείτε εδώ τη σελίδα της Κοσμοτέ, αν και βέβαια αυτό το μήνυμα είναι παλιότερο, είναι από τις 7 του Ενδέχεται, από το περασμένο Σάββατο.

Εντάξει, ο Μάιος είναι, που είναι May στα αγγλικά, και έχουν γίνει πολλά λογοπαίγνια, ιδίως τότε που ήταν πρωθυπουργός στην Αγγλία η Τερέζα Ενδέχ… η Teresa May.

Αλλά και παλι, είναι περίεργο αν η Κοσμοτέ μεταφράζει από τα αγγλικά στα ελληνικά τα μηνύματά της, όπως επίσης και ότι μια τόσο μεγάλη εταίρεία χρησιμοποιεί αυτόματη μετάφραση και μάλιστα τόσο κακής ποιότητας -διότι και η “περιορισμένη κλήρωση” δεν στέκει και τόσο καλά.

* Συνηθισμένο λάθος είναι να βάζουν κάποιοι απόστροφο στο “εξ” (που δεν χρειάζεται, αφού δεν χάνεται κάποιο γράμμα). Πιο εξεζητημένο είναι αυτό που κάνουν άλλοι, να βάζουν απόστροφο στο “εν” -απόστροφο του μανάβη, που…

View original post 1,127 more words

Κώστας Γκουσγκούνης (1931-2022)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Προχτές το απόγευμα, που μαθεύτηκε η είδηση για τον θάνατο του Κώστα Γκουσγκούνη δεν προλάβαινα να γράψω κάτι, αλλά δεν θα πρέπει να μείνει αμνημόνευτος, οπότε έγραψα το σημερινό μας άρθρο. Mου το ζήτησαν, άλλωστε, δυο τρεις φίλοι.

Ο Κώστας Γκουσγκούνης, επιτομή της καλτ μορφής, πέθανε πλήρης ημερών στις 6 Μαΐου, με κλεισμένα τα 91 του χρόνια. Γεννήθηκε το 1931 στη Λάρισα και, όπως και ο πατέρας του, έγινε φωτογράφος. Είχε φωτογραφείο στον Χολαργό, δίπλα στο (πάλαι ποτέ) Σινέ Αλόμα. Όπως έγραψε ο θείος Θανάσης στο Τουίτερ, Αμέτρητοι πιτσιρικάδες έβγαλαν εκεί φωτογραφίες ταυτότητας (και φυσικά μετά διηγούνταν την σύντομη συνάντησή τους με τον φωτογράφο θρύλο).

Θρύλος βέβαια δεν έγινε ως φωτογράφος, αλλά από την καριέρα του στη μεγάλη οθόνη. Ξεκίνησε με μικρούς ρόλους σε ταινίες της Φίνος Φιλμ, που μερικές φορές δεν τον αναφέρουν καν στο ζενερίκ της ταινίας, όπως τη Θεία απ’ το Σικάγο.

Στην ταινία Μια ζωή…

View original post 744 more words

Διαβάζοντας το fanzine της «Λοκομοτίβα»: Απ’ τη Locotrip, Τεύχος Τέταρτο

AIKATERINI TEMPELI

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Αυτήν τη φορά μοιράζομαι μαζί σας με καθυστέρηση τις σκέψεις μου για το τέταρτο τεύχος του fanzine της “Λοκομοτίβας” που κυκλοφορεί απ’ τη Locotrip, μιας και καλώς προηγήθηκε η παρουσίαση του στο χώρο. Όσα όμως ζείτε μακριά απ’ την Αθήνα ή δε μπορέσατε να είστε εκεί τη συγκεκριμένη βραδιά, αξίζει να πάρετε μια ιδέα για τα περιεχόμενα του.

Το πρώτο κείμενο λοιπόν που διάβασα, είναι της Λυδίας και με συγκίνησε πολύ. Περιγράφει πόσο ριζικά άλλαξε η ζωή της οικογένειάς της μετά από μια πυρκαγιά. Ακόμη κι αν γλυτώσεις απ’ τις φλόγες, σου αφήνει άλλα σημάδια ένα τέτοιο τραυματικό γεγονός. Πολλοί άνθρωποι θα ταυτιστούν μαζί της διαβάζοντας το και φυσικά είναι εξοργιστικό που αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι.

Ξεχώρισα επίσης, τα ποιήματα και τα κείμενα της Β., του Κουρτ, της Δάφνης, του Δημήτρη Λ., της Τζένης κι άλλων παιδιών που δε γνωρίζω κι είναι όμορφο να βουτάω…

View original post 153 more words

Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 9 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, ύστερα και από τη δική σας ενθάρρυνση, ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα του πατέρα μου.

Οι δημοσιεύσεις γίνονται κανονικά κάθε δεύτερη Τρίτη. Η σημερινή συνέχεια είναι η ένατη, η προηγούμενη βρίσκεται εδώ.

Η δράση εκτυλίσσεται επί δικτατορίας. Ο Δήμος, ο κεντρικός ήρωας, είναι φιλόλογος σε κωμόπολη της Πιερίας. Ταξιδεύει στην Αίγινα μαζί με τον φίλο του τον Αντρέα για να βρει την παλιά του αγάπη. Ξανασμίγουν. Σήμερα ολοκληρώνουμε το πέμπτο κεφάλαιο, με την επιστροφή.

Στο σημερινό απόσπασμα, οι δυο φίλοι συζητούν για διάφορα και απαγγέλλουν -μεταξύ άλλων, το ποίημα Ψαροφιλοσοφία του Ρούπερτ Μπρουκ. Αυτό το ποίημα το θυμάμαι να το απαγγέλλει ο πατέρας μου. Αν δείτε το πρωτότυπο (με τίτλο Heaven) θα διαπιστώσετε ότι η ελληνική μετάφραση παίρνει πολλές ελευθερίες. Ωστόσο, δεν γίνεται αναφορά σε όνομα μεταφραστή και είναι κρίμα. Δεν μπόρεσα όμως να βρω τίποτα σχετικό (και, εκτός αυτού, ίσως λείπει κάποιος…

View original post 3,454 more words

Μάρτα Οριὸλς (Marta Orriols): Πριγκίπισσα

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Μάρ­τα Ὀ­ριόλς (Marta Orriols)

Πριγ­κί­πισ­σα

(Princesa)

ΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ νὰ σὲ πά­ω, Πά­ου­λα;»

        «Θὰ μοῦ κά­νει κα­λὸ λί­γος κα­θα­ρὸς ἀ­έ­ρας.»

        Μὲ μιὰ ἄ­κε­φη κί­νη­ση τοῦ χε­ριοῦ, ἀ­πορ­ρί­πτει γιὰ πολ­λο­στὴ φο­ρὰ τὴν πρό­τα­ση, ἐ­νό­σω βα­δί­ζει πα­ρα­πα­τών­τας προ­σποι­ού­με­νη μιὰ ἀ­νέ­φι­κτη γα­λή­νη. Καὶ τὰ τα­κού­νια δὲν βο­η­θᾶ­νε. Εἶ­ναι σχε­δὸν ἕ­ξι τὸ πρω­ὶ καὶ ὁ οὐ­ρα­νὸς τοῦ Ἰ­ου­νί­ου ἔ­χει ἀρ­χί­σει νὰ ρο­ζί­ζει· θέ­λει νὰ τρέ­ξει, ἀλ­λὰ τὰ πο­τὰ ποὺ ἔ­πι­νε ὅ­λη νύ­χτα ἔ­χουν ἀ­να­κα­τευ­τεῖ καὶ τῆς προ­κα­λοῦν μιὰ ἐ­λα­φριὰ ζά­λη.

        «Πο­λὺ κ­α­λά, ὅ,τι πεῖς. Θὰ σοῦ τη­λε­φω­νή­σω γιὰ τὴν Τέ­ταρ­τη. Ἂν ἀλ­λά­ξεις γνώ­μη, μὲ εἰ­δο­ποι­εῖς. Ξε­κου­ρά­σου, πριγ­κί­πισ­σα!», τῆς φω­νά­ζει ἐ­νῶ βά­ζει μπρός. Ἡ φω­νὴ τῆς φί­λης της ἠ­χεῖ ἀ­δι­ά­φο­ρη κα­θὼς περ­νά­ει μὲ τὸ αὐ­το­κί­νη­το ἀ­πὸ δί­πλα καὶ κορ­νά­ρει τρεῖς συ­νε­χό­με­νες φο­ρές. Ἡ ἠ­χὼ τῆς φω­νῆς χά­νε­ται ἀ­μέ­σως μέ­σα στὸ θό­ρυ­βο τῶν ὑ­πό­λοι­πων ὀ­χη­μά­των ποὺ ἐ­πί­σης τε­λει­ώ­νουν τὴ νύ­χτα, ἢ ἀ­κρι­βῶς τώ­ρα ἀρ­χί­ζουν…

View original post 687 more words

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑