Some say the name ”Greek” is never mentioned in the The Iliad, is it true?

Some say the name “Greek” is never mentioned in the The Iliad, is it true?

“Greek” isn’t a Greek word

Greek is a Roman word, and the Romans are notorious for using the wrong names for everyone they encounter. The Britanni were one tribe of Celts, living on the White Island along the Channel coast. They were the first tribe of Island Celts that the Romans encountered, so they named the entire island Britannia. The first tribe they encountered on the far side of the Rhine River were the Germani, so they named the entire region Germania.

For some reason, English speakers have continued to use the Roman names for every country in the world, thousands of years after the fall of Rome.

Greece and Greeks are no different.

The Greeks call themselves Hellenes, and they call their country Hellas. I figure the polite thing to do, as an English speaker or a speaker of any language, is to forget the Roman name for them, and call them by their own name for themselves.

So, to return to your original question, of course the name Greek is never used in the Iliad, because the Hellenes don’t call themselves Greek, and never have, ever, in all of history.

But lets talk more about the Hellenes.

For most of their history, the Hellenes were a category of many separate independent nations. They were only ever unified by force, first by Philip II (who was a Hellene) of Macedon (which was one of the Hellenic kingdoms). Then, later by the Romans.

But before Philip, and between the collapse of that empire and the Roman conquest, they were all independent of each other.

But there was a concept called “Panhellenism” (panhellenismos in Hellenic). This was the idea that all of these separate independent nations had something in common, which foreigners didn’t share. Athens and Sparta might go to war against each other, but they were both Hellenic nations, and should never forget that. If a non-hellenic nation threatened any Hellenic nation, the various Hellenic nations would temporarily put their disagreements on hold, and fight against the non-hellenic threat. After that threat was gone, then it was back to “politics as usual” between the Hellenic nations.

But Panhellenism went beyond just a mutual defense agreement. Panhellenism also involved a certain set of “laws of war”, Hellenic nations didn’t commit atrocities or war crimes against other Hellenic nations, even when they were at war. Of course, when fighting against non-hellenic nations, all rules were off and any tactic was used. Other rules included suspending hostilities among Hellenic enemies during panhellenic religious festivals. Worshipping the Gods is more important than defeating your enemies, if you are a Hellene and those enemies are also Hellenes. At first there was only one panhellenic festival, and it happened once every four years: the Olympic Festival, which was to worship Zeus. But one at a time, over the course of more than a century, three other festivals were added, until there were four total. Each on a four-year cycle, each cycle off-set by one year. Thus, there was one panhellenic festival each year.

But the concept of Panhellenism didn’t always exist. The Hellenes existed long before they conceived of Panhellenism. Before that idea, the various Hellenic nations were even more radically independent. They were so independent that there was no name to refer to all of them as a group!

Let me say that again: there was a time, when there was no name for collectively referring to all of the nations that would eventually become the Hellenic nations. They all spoke slightly different dialects of the same language, and worshiped slightly different interpretations of the same religion, but there was no name to refer to them collectively.

This was the condition during the Trojan War. This was the condition when the Iliad was written some 400 years after the war ended. Therefore, I’m going to right now, invent a new name for this group of people. I’m going to call them “the colinguists”, at least for the purpose of this answer.

I don’t know what caused Panhellenism to be invented, and to start spreading. But I do know where the name comes from. When the colinguists realized that they should probably talk about what they had in common, they decided that they needed a name for their category. So they turned to a different legend relating to the time around the Trojan War.

As we know, Helen of Troy was married to the King of Sparta, Menelaus, before she ran off to Troy.

What most people don’t know is that before she married him, she was courted by everyone. Literally, every single kingdom that spoke the same language sent a prince to try to marry Helen. Every. Single. One. Now, Helen’s father was rather progressive for his time, and he decided that he would let Helen choose who would become her husband. Then, her father gathered together all of these princes, and held a religious ceremony. He invoked Zeus the God of Justice, and demanded that all the princes swear an oath. He demanded that they swear that whoever Helen chose, the rest would respect her choice. That none would try to kidnap her, and that if anyone did, then every other kingdom represented there would go to war together to punish the offender.

This was the first time in all of history that the colinguists had even considered doing anything together!

Now Paris, second son of King Priam of Troy, was not one of the original suitors of Helen, and therefore had not sworn the oath. But several years later, he ran away with Helen, and this activated the oath, and caused the Trojan War.

So, many centuries later, when the concept that would eventually be named Panhellenism was being invented, the people thinking about it, and talking about it, and writing about it, needed a name. The various nations that they wanted to talk about were the descendants of all of the nations that were represented by princes who were suitors of Helen. So these thinkers added an extra lambda and an extra epsilon to turn Helen into Hellene, to refer to any person who is a descendant of an subject of any kingdom represented by the princes courting Helen. (the final e is pronounces, not silent. All the e’s are short. hel-en-e)

Here is a list of every suitor who came to try to marry Helen:


Ajax the Great

Ajax the Lesser










































Each one was the prince of a different kingdom. Any person who is a descendant of any subject of any of those kingdoms is a Hellene. But that term only comes into use hundreds of years after the Trojan War.

During the war, and for the next several centuries after it, there is not single word for all of these people. Homer doesn’t use one. No one else does either.

Homer uses three different words, apparently interchangeably: Achaians, Daanans, and Argives. If someone were to show that there is some pattern indicating, in each place where Homer uses one of those names, why he picks the one that he did, that person probably deserves a PhD in classics.

Achaea, Daanaea, and Argos were three of the Kingdoms represented in the coalition which sacked Troy. They were probably the three largest and most powerful, in that order. That is: Achaea was largest and most powerful, Daanaea second, and Argos third.

My guess at what Homer means is “Achaea and its allies” or “Daanaea and its allies” or “Argos and its allies”, which all refer to the same group, since all three were allied to each other, and to a bunch of other kingdoms as well.

Eventually, the Hellenes.

Featured post


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

<… Πήρες τον δρόμο, αλλά για πού και πώς;
Με μαστίγιο, ντουφέκι, μαχαίρι και φωτιά. Με μια αγκαλιά παιδιά.
Ποιό να σώσεις; Ποιό να δέσεις στην ποδιά σου; Ποιό να έχεις αγκαλιά…
Φορτώθηκες έναν μποξά και πήρες ό,τι άξιζε:
Την Παναγιά με τον Χριστό, εικόνα των προγόνων,
τραγούδια, νανουρίσματα, μύθους και ιστορίες.
Έβαλες την παράδοση ολόκληρη εκεί μέσα. Κι έφυγες.
Βρήκες έναν τόπο κι έμεινε όλη η φαμίλια.
Στο κρύο, στη βροχή.
Και τα παιδιά να κλαίνε για μια μπουκιά ψωμί.
Σκληρή δουλειά, ιδρώτας, μόχθος, κούραση…
Στήσατε το καλύβι σας και μείνατε εκεί.
Νέα πατρίδα, μα η παλιά τρώει τα σωθικά.
Έβγαλες απ’ το μπόγο σου όλα τα τιμαλφή:
Την Άγια εικόνα σου που την έστησες ψηλά
κι ένα καντήλι ταπεινό να κρέμεται μπροστά.
Και τα τραγούδια του καημού και της χαράς,
του πόνου και της λύπης του άγριου ξεριζωμού
συνόδευαν το δρέπανο, την τσάπα, τη σπορά,
το ντούκου-ντούκου τ’ αργαλειού, τη σκάφη και τη ρόκα.
Μάνα της Θράκης, μάνα του Πόντου, της Μικρασίας μάνα>

Featured post

Στο Ισραήλ γίνεται πραξικόπημα –μόνη ελπίδα οι κινητοποιήσεις

Shades online

τουραβίνου Γιόσεφ Μπαρούχ Φρόμερ

Θα το γράψω στα αγγλικά, ώστε οι φίλοι και οι συνάδελφοί μου από το εξωτερικό να καταλάβουν ξεκάθαρα τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο Ισραήλ.

Μετά τη νίκη στις τελευταίες εκλογές, ο Νετανιάχου θα μπορούσε να κυβερνήσει το Ισραήλ για 4 ήσυχα και ειρηνικά χρόνια. Είχε όμως ένα πρόβλημα. Μια δίκη με αδιάσειστα στοιχεία σχετικά με διάφορες περιπτώσεις προσωπικής του διαφθοράς η οποία τον οδηγούσε σε αδιέξοδο.

Έτσι, ο Μπίμπι δημιουργήσε έναν πιστό σε αυτόν σκληροπυρηνικό συνασπισμό δεξιών τρομοκρατών, με δύο κόμματα υπερορθόδοξων Εβραίων [Haredi] –ο αρχηγός του ενός είναι αποδεδειγμένα εγκληματίας και υπόδικος). Και ο συνασπισμός αυτός έβαλε μπρος ένα σχέδιο να καταλάβει το δικαστικό σύστημα, οπότε ο Μπίμπι δεν θα καταδικαστεί. Θέλουν η κυβέρνηση ναδιορίζει τους ανώτατους δικαστές· ψήφισαν έναν νόμο με βάση τον οποίο κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να κρίνει ότι ο Νετανιάχου δεν είναι ικανός να εκπληρώνει τα καθήκοντά του –και…

View original post 505 more words

Παρουσίαση βιβλίου: “Σάμος, μια μέρα…”, της Βιβλιοθήκης Σάμου


(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Και να που ήρθε η ώρα να γράψω και γι’ αυτό το βιβλίο που συμπεριλαμβάνει 65 διηγήματα, γραμμένα από ανθρώπους που κατάγονται απ’ το νησί, όπως εγώ, αλλά κι από άλλους που το αγαπούν ή βρήκαν δουλειά εκεί κι έμειναν ή έτερους που θέλησαν απλώς να λάβουν μέρος σ’ αυτήν την έκδοση, γιατί κάτι διακίνησε μέσα τους η ιδέα.

Όσον αφορά τώρα, τη δική μου συμμετοχή προηγήθηκε κι ένα μικρό παρασκήνιο, που αξίζει να το γράψω, γιατί δείχνει και το νοιάξιμο κάποιων ατόμων. Όταν, πριν ένα χρόνο περίπου λοιπόν, έγινε η πρόσκληση για τη συγγραφή διηγημάτων απ’ τη Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Σάμου, τόσο η φίλη εικαστικός Θεοδώρα Κοκκίνου, όσο κι η συγγραφέας Δήμητρα Παπαναστασοπούλου, μου έστειλαν προσωπικό μήνυμα με τις λεπτομέρειες, ρωτώντας με αν θα συμμετάσχω. Η αλήθεια είναι ότι σκρολάροντας (τι λέξη!) στην κεντρική σελίδα του Facebook, είδα βιαστικά τη συγκεκριμένη ανάρτηση, θεώρησα…

View original post 876 more words

How to Break a Spell

Bonjour From Brittany

Popular belief in the power of witchcraft survived in Brittany long into the modern era; spells and curses, for good or ill, abounded in the common imagination. Thankfully, the unlucky few caught under the malignant shadow of an evil spell were not always doomed but had recourse to wise practitioners able to undo the spells cast by others and to offer their own charms of unbewitchment.

To thwart the evil spells to which one could fall victim, certain practices were once popularly recommended, such as carrying unblessed salt or just nine grains of it, knocking three times on the shell of the eggs that one had just eaten or even spitting on the shoe worn on the right foot before putting it on. The special talismans and rituals designed to keep one safe from malevolent spellcasters and the Evil Eye were often as varied as they were imaginative and generally…

View original post 2,304 more words

25 from 25: The shorts.

The mind is an unexplored country.

05: My Neighbourhood Has Been Overrun By Baboons (2011)
Alongside the international features Rev has presented a broad selection of Australian cinema, including the remastered classic Wake In Fright.
My Neighbourhood tells the tale of a rather different wake in fright… and this one is set to music.

04: Towers Open Fire (2000)
William S Burroughs – the great experimenter. For a time he even experimented with heterosexuality. Towers Open Fire, made in 1966 with Antony Balch, incorporates the Burroughs cut-up technique over a bewildering montage of images. The short opens with Burroughs reading an excerpt from The Soft Machine.

03: The Mysterious Geographic Explorations of Jasper Morello (2005)
The characters resemble Indonesian wayang, flat silhouettes moving through a world of strange flying machines and non-electronic technology. A masterpiece of dark and moody animation, this was intended to be the first of a trilogy.

02: How Deep Can…

View original post 115 more words


Petal of Desire🍁

You are a rare flower not born to please
Remember this notion, it’s not at all cheap

Break these walls, climb up sharp edged mountains
Don’t break your peace, stability is the spine of silence

It require grace to be kind to evils
Amongst harsh edgy voices, you always chose to be gentle

Forget all dark desires, burn ugly things in fire
Make no room for hatred, life is yeah! short but sacred

Whoever touches you with gratitude
Return the favour immediately, but in solitude

Silence you know brings the beauty you deserve
To pluck the best rose, some thorns you need to bear

Gravity holds us in many varied forms
Like the sky holds the thunder, the lightning and the storm

My hospitable gestures are now fading away
Just don’t fit in every one’s romantic vocabulary anyway.

No half promises, play no cassette of unwind hopes
This world is…

View original post 7 more words

Ο Βάρναλης για τον Σικελιανό – Μικρό αφιέρωμα – Φωτογραφικό άλμπουμ

Μιαν υπέροχη ποιητική μορφή του καιρού μας, τον Άγγελο Σικελιανό γεμάτο δόξα, αλλά κι άξιον της δόξας, θρηνούνε από χτες τα ταλαιπωρημένα ελληνικά γράμματα. Ένας ποιητής τόσο πληθωρικός και μεγαλόστομος, τόσο αληθινός κι αυτάρκης, τόσο εμπνευσμένος κι αριστοτέχνης, που δεν έχει τον όμοιό του. Αλλά και τόσο Έλληνας και τόσο άντρας, που μόνον αυτές του οι δυο ιδιότητες φτάνουνε να εξηγήσουνε το μίσος, που είχαν εναντίον του οι έμποροι του εθνισμού και της φυλετικής καθαροαιμίας˙ αυτοί οι επίσημοι Έλληνες, που δε ντραπήκανε να εμποδίσουνε την απονομή του βραβείου Νόμπελ στο Σικελιανό (εθνική τιμή) και δε ντρεπόντανε να του κλείσουνε την πόρτα της Ακαδημίας Αθηνών (εξαγνισμός της Ακαδημίας)!

Και γιατί; Γιατί ο Σικελιανός είχε τη συνείδηση της ευθύνης απέναντι του Έθνους σαν ένας από τους πνευματικούς του ηγέτες. Και δεν πλεύρισε στον καιρό της κατοχής τον καταχτητή. Αλλά στάθηκε δίπλα στο λαό, που αγωνιζότανε για τη λευτεριά του, κυνηγημένος από τους ξένους και τους ντόπιους εχθρούς. Τα λίγα τρανταχτά του ποιήματα, που κυκλοφορούσανε χειρόγραφα τότες από χέρι σε χέρι, δίνανε κουράγιο στο «δυστυχισμένο και ηγαπημένο λαό, τον πάντα ευκολοπίστευτο και πάντα προδομένο», όπως τόνε θρήνησε κι ο Σολωμός˙ κι αυτά τα λίγα ποιήματα της φωτιάς δώσανε στο Σικελιανό τον τιμημένο τίτλο του εθνικού ποιητή.

Το έργο του Σικελιανού είναι και ποσοτικά και ποιοτικά πολύ και μέγα. Η είσοδός του στη Γραμματεία μας υπήρξεν άξαφνη κ’ εκρηχτιχή. Ο «Αλαφροήσκιωτός» του με την πλημμύρα του λυρισμού και τους πρωτάκουστους ήχους του, με τα θαμπωτικά χρώματά του και την ασυγκράτητη χαρά της ζωής και της φύσης — της νιότης, της ζωής και της φύσης — αρχίζει μ’ έν’ αριστούργημα (αξεπέραστο κι από τον ίδιον) στην αριστουργηματική του σταδιοδρομία.

Τα κυριότερα χαρακτηριστικά της Ποίησής του είναι η λατρεία της φύσης και του εαυτού του. Τη φύση τήνε νιώθει μέσα του σαν ένας αρχαίος θεός και την αναπαρασταίνει σε μεγαλειώδεις πίνακες τόσον οπτικούς σα να ‘τανε ζωγραφιστοί. Μέσα σ’ αυτήν τη φύση μόλις χωράει ο αχώρετος εαυτός του — το άτομό του, γιορτάσιμο και θριαμβικό.

Στο έργο του Σικελιανού μπορεί να υπήρχε το Έθνος με τη φύση του και με τα μυθικά και ιστορικά του θάματα˙ μπορεί να διεκδικεί τον τίτλο της πιο αυθεντικής «ελληνικότητας», αλλά για πολύν καιρό έλειπε απ’ αυτό τα έργο ο άλλος. Ο πόνος του άλλου. Η συμπόνοια για τα όντα, που δεν είναι στοιχεία της φύσης, του θεού και του εγώ. Και τον άλλον αυτόν (δηλαδή το λαό) τον έμπασε στη ζεστή του καρδιά και στο φλογερό του έργο η συμφορά της δουλείας.

Στο θαρραλέο, στον ακέραιο, στον Έλληνα, στον τίμιο πνευματικό πρωταγωνιστή του καιρού του, θα χρωστάει το Έθνος παντοτινήν ευγνωμοσύνη, τόσο παντοτινή κ’ αθάνατην, όσο το έργο του Ποιητή. Η άδολη γρήγορη κι ασημένια κλαγγή των στίχων του θ’ ακούγεται πάντα σε καρδιές και σε ρουμάνια σ’ ευτυχίες και δυστυχίες, σ’ όνειρα και σε πράξη — πάντα παλιά και πάντα νεανική.

Ο Σικελιανός πέθανε χωρίς να γεράσει και θα μείνει δίπλα στο μέγα έργο του κι ο ίδιος ολόρθος και στητός σαν υπόδειγμα «Συνείδησης» πνευματικού ηγέτη.

Απόσπασμα από το βιβλίο Αισθητικά – Κριτικά, Τόμος Β΄

Οι νονοί και το καλάθι τους

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Σύμφωνα με τις εξαγγελίες, από μεθαύριο αρχίζει η εφαρμογή ενός νέου καλαθομέτρου της κυβέρνησης, του καλαθιού των νονών, που θα περιλαμβάνει παιχνίδια και λαμπάδες, δηλαδή τα δώρα που παραδοσιακά παίρνουν οι νονοί και οι νονές στα βαφτιστήρια τους πριν από το Πάσχα.

Αρχικά, το νέο μέτρο είχε κυκλοφορήσει ως “Καλάθι του νονού” αλλά τελικά διευκρινίστηκε ότι ο τίτλος θα είναι, στον πληθυντικό, “των νονών”. Υποθέτω ότι η αλλαγή έγινε για τον ίδιο λόγο που τελικά το Καλάθι της νοικοκυράς μετονομάστηκε σε Καλάθι του νοικοκυριού: να μη δίνεται η εντύπωση ότι μόνο ένα φύλο έχει τον ρόλο της προσφοράς δώρων στα βαφτιστήρια.

Αν όντως αυτή ήταν η σκέψη πίσω από την υιοθέτηση της ονομασίας “Καλάθι των νονών”, δηλαδή το να παραπέμπει τόσο στον νονό όσο και στην νονά, έχω να πω ότι απέτυχε. Απέτυχε διότι, εγώ τουλάχιστον, όταν ακούω “των νονών” σκέφτομαι πολλούς άντρες νονούς, μάλιστα μαφιόζους όπως στην ταινία…

View original post 612 more words

Δη­μή­τρης Μι­χε­λου­δά­κης: Τὰ ἀ­πο­τύ­πω­μα­τα

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Δη­μή­τρης Μι­χε­λου­δά­κης

Τὰ ἀ­πο­τύ­πω­μα­τα

Ε ΛΕΝΕ… τέ­λος πάν­των, δὲν ἔ­χει ση­μα­σί­α πῶς μὲ λέ­νε, αὐ­τὸ συ­νέ­βη χθὲς τὸ βρά­δυ: Ὅ­ταν τε­λεί­ω­σα τὴ συγ­γρα­φὴ τοῦ βι­βλί­ου (πό­σους μῆ­νες μοῦ πῆ­ρε; μή­πως ἦ­ταν χρό­νια;.. δὲν θυ­μᾶ­μαι), ἔ­πλυ­να τὰ χέ­ρια μου, κλεί­δω­σα τὴν πόρ­τα τοῦ κει­με­νουρ­γεί­ου ἀ­πὸ μέ­σα κι ἀ­πο­κοι­μή­θη­κα στὸ γρα­φεῖ­ο κοι­τά­ζον­τας τὸν πί­να­κα τοῦ J. Pollock Ἡ λύ­και­να ποὺ εἶ­χα στὸν τοῖ­χο ἀν­τὶ πα­ρα­θύ­ρου. Εἶ­χαν πέ­σει κάμ­πο­σα φύλ­λα πά­νω στὸ φθι­νό­πω­ρο καί­τοι γυ­ά­λι­ζε ἀ­κό­μα ἀ­πὸ τὸ φεγ­γα­ρό­φω­το.

       Ὅ­σο κοι­μό­μουν ἡ φω­νὴ τῆς λύ­και­νας —ἀ­φοῦ κα­τέ­βη­κε ἀ­πὸ τὸν πί­να­κα, ἔ­βγα­λε τὴ στο­λή της καὶ μὲ σκέ­πα­σε μ’ αὐ­τὴ— πέ­ρα­σε κά­τω ἀ­πὸ τὴ χα­ρα­μά­δα τῆς πόρ­τας κι ἔ­φυ­γε. Τὸ πρω­ὶ ποὺ ξύ­πνη­σα ἔ­ψα­ξα παν­τοῦ… Που­θε­νὰ δὲ βρῆ­κα τ’ ὄ­νο­μά μου.

Πη­γή. Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση.

Δη­μή­τρης Μι­χε­λου­δά­κης (Ἀ­θή­να 1983) κα­τά­γε­ται ἀ­πὸ τὴν Λευ­κά­δα. Ἔ­χει συ­νερ­γα­στεῖ μὲ δι­ά­φο­ρα ἔν­τυ­πα καὶ ἠ­λε­κτρο­νι­κὰ λο­γο­τε­χνι­κὰ πε­ρι­ο­δι­κά.

Ἔ­χει ἐκ­δώ­σει τρεῖς ποι­η­τι­κὲς συλ­λο­γὲς (τὶς δύ­ο πρῶ­τες μὲ τὸ…

View original post 29 more words

Μήτσος Παπανικολάου, 80 χρόνια από τον θάνατό του

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Συμπληρώνονται φέτος 80 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή Μήτσου Παπανικολάου (Ύδρα 1900 – Αθήνα 1943). Για τον ποιητή αυτόν, που ήταν επίσης γερός κριτικός και καλός μεταφραστής, αλλά και επιστήθιος φίλος του αγαπημένου μου Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, όπως επίσης και συντάκτης στο λαϊκό περιοδικό Μπουκέτο, έχουμε αφιερώσει παλιότερα στο ιστολόγιο ένα φιλολογικό πορτρέτο του καμωμένο από τον Γιώργο Κοτζιούλα.

Πριν από μερικούς μήνες, ο κ. Βαγγέλης Κορωνάκης από τις εκδόσεις Όγδοο επικοινώνησε μαζί μου, για να μου ζητήσει την άδεια να αναδημοσιευτεί το άρθρο του Κοτζιούλα “σε ένα βιβλίο που θα έβγαινε για τον Παπανικολάου”. Αυτό ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους του, παρόλο που αυστηρά κοιτάζοντάς το κανένα δικαίωμα δεν είχα εγώ να δώσω ή να αρνηθώ την άδεια δημοσίευσης. Ωστόσο, η φιλοφρόνηση αυτή μου έδωσε τη δυνατότητα να ρωτήσω περισσότερα για το βιβλίο που ετοιμαζόταν.

Έμαθα πως ο φιλόλογος Μιχάλης Ρέμπας ετοίμαζε μιαν έκδοση των “απάντων των ευρεθέντων”…

View original post 1,812 more words

Blog at

Up ↑