ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΡΑΦΤΑΔΙΚΟ

43346214_10217747343258747_4353053503157960704_n

Γράφω με υπολείμματα από πυράκανθο
πλέοντας στον αέρα
με βεβαιότητα χώματος
μες σ’ ένα όνειρο φτιαγμένο από καλάμια.
Κατοίκησα χρόνους πολλούς σε μία έκπληξη
στο κέντρο μιας πιθανής Ιερουσαλήμ
μες στην κοιλιά του κόκκινου αλόγου
που λέγεται θάνατος.
Οι μέρες μου είναι ένα παλιό ραφτάδικο
έχει μεζούρα ο χρόνος και ράβει
όχι ένα ισοσκελές τρίγωνο
αλλά ανθισμένο τεσσαράκτιο
που κάθεται αυτάρεσκα
σε έναν παλιό καθρέφτη.
Εκεί στ’ απολιθωμένα δάση του
βρίσκω ωραίους νεκρούς
αφόρετα φιλιά και νεαρή μνήμη
που όλα τεμαχίζονται ως πρόσφορο.
Η μερίδα του αμνού δίνεται στον άγγελο
αυτόν που αγγίζει τα νερά.
Δεν κοιτάζω, κατηφορίζω προς τη μεριά του
κι η βρύση μέσα στάζει
μια καρβουνόσκονη απαλή
από χαλκό και αλάτι.
NΙΚΟΣ ΒΑΡΑΛΗΣ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s